Ole Anton Bieltvedt, kaupsýslumaður og stjórnmálarýnir, fjallar um Guðlaug Þór Þórðarson umhverfisráðherra í grein sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Ole veltir fyrir sér hvort að það sé líklegt að Guðlaugur muni gera eitthvað sérstakt til að vernda hreindýr, þar sem hann sé nú sjálfur þekktur hreindýraveiðari.
Hann minnist á það þegar Covid-smit kom upp á Hótel Rangá árið 2020 og ráðherrarnir fóru í skimun hafi Guðlaugur sloppið því hann var í fríi, en hann var nefnilega á hreindýraveiðum. Og segir Ole að hann hafi birt mynd af sér ásamt bráðinni: „Geislandi á svip og sperrtur vel yfir dauðu hreindýrinu.“
Ole er enginn sérstakur aðdáandi hreindýraveiða, en það sést vel á skrifum hans.
„Ekki hitta veiðimenn þó alltaf dýrið, en særa það aðeins, sennilega líka ráðherrar og aðstoðarmenn, til þess eins að það kveljist og þjáist, kannske vikur eða mánuð, e.t.v. kom skot í höfuð eða trýni og gerði dýrinu ókleift að éta, kannske lenti skot í fæti, þannig að dýrið varð að bjargast á þremur.
Af þeim hreindýrum sem felld voru sumarið 2018 höfðu 33 dýr verið skotin og limlest áður. Flott sport og tómstundagaman það!“
Hann víkur sér síðan að hugmynd um að veiðar á hreinkýrum mættu ekki hefjast fyrr en þann 1. nóvember, þegar kálfar væru fimm mánaða, í stað 1. ágúst. Það yrði gert til að vernda kálfana sem þurfa auðvitað á móðurmjólkinni að halda.
„Dráp á mæðrum átta vikna kálfa þýddi auðvitað það að skinnin standa rétt í fæturna, þegar mæðurnar eru drepnar frá þeim og að þeir eru mjólkurlausir, leiðsagnarlausir og verndarlausir eftir það.
Stefna stjórnvalda um griðatíma kálfa til 1. nóvember hefði verið mikið framfaraspor fyrir blessaða kálfana. Þeir hefðu haldið mæðrum sínum í minnst fimm mánuði, í stað tveggja. Á því hefði verið allur munur.“ skrifar Ole, en bætir við:
„En hvað gerist?! Fylgdi þáverandi umhverfisráðherra, Guðmundur Ingi, sem kenndi sig við grænt, en reyndist fremur grár eða litlaus, nú varaformaður Vinstri grænna, þessari línu um lengdan griðatíma!?
Nei, aldeilis ekki. Í millitíðinni komu auðvitað veiðimenn, sem munu vera um 10.000 í þessu landi, þar af sækjast um 3-4.000 veiðimenn eftir gleðinni af því að fá að fella saklaus og varnarlaus hreindýrin, sér til gleði og skemmtunar, að málinu og höfðu greinilega síðasta orðið.
Þá bendir Ole á að veiðimenn séu gjarnan ansi valdamiklir í þjóðfélaginu, og segir hann að þáverandi umhverfisráðherra Guðmundur Ingi Guðbrandsson hafi ekki verið nein fyrirstaða fyrir þá.
„Margir veiðimenn eru háttsettir í þjóðfélaginu, svokallaðir hvítflibbar, efna- og áhrifamenn, enda kostar þessi drápsskemmtun mikla fjármuni, sem lægra settir ráða vart við, og var Guðmundur Ingi, sem vilda láta kalla sig Mumma, engin fyrirstaða fyrir vaska veiðimenn og Skotvís.“
Þetta skrifar Ole Anton, sem heldur áfram:
„Hreindýrakýr mátti áfram fella frá 1. ágúst (þegar yngstu hreinkálfar eru átta vikna), en í leiðinni beindi ráðherra þeim vinsamlegu tilmælum til veiðimanna og leiðsögumanna þeirra, að þeir dræpu mest geldar kýr fram til 15. ágúst.
Þetta var auðvitað helber sýndarmennska, skrípaleikur, því að geldar kýr eru ekki nema 10–15% af kúahópnum og nánast ómögulegt að greina þær frá hinum kúnum.
Þessi ljóti leikur, þetta dráp hreinmæðra frá ósjálfbjarga hreinkálfum þeirra, hélt því áfram, og gáfu aðilar málsins, Umhverfisstofnun, umhverfisráðherra, Náttúrustofa Austurlands og veiðimenn ekkert, núll, fyrir tilmæli fagráðs, sem þó er ætluð leiðsögn í dýravelferðarmálum skv. lögum. Skítt með fagráðið og lagasetningar.“
Að lokum veltir Ole fyrir sér hvað nýr umhverfisráðherra muni gera í málinu, og spyr hvort hann muni jafnvel halda hreindýraveiðum sínum áfram, en Ole þykir að nú reyni á manndóm hans.
„Nú blasir sú stóra spurning við, hvað Guðlaugur Þór, veiðimaður, nýr ráðherra og ábyrgðarmaður villtra dýra í landinu, sá sem á að tryggja vernd þeirra og velferð, ætlar að gera!
Gengur hann sjálfur áfram til hreindýradráps, kannske líka hreinkúa? Eða, sýnir hann á sér betri hlið, bæði í eigin málum og í sínum ráðherradómi?! Skyldi hann glugga á tilmæli fagráðs um dýravelferð af viðeigandi alvöru og ábyrgð? Nú skal Guðlaug Þór Þórðarson og hans manndóm reyna.“
Hægt er að lesa Grein Ole Antons í heild sinni hér.
