Kaupsýslumaðurinn Ole Anton Bieltvedt skrifar um Framsóknarflokkinn í nýrri skoðanagreiní Fréttablaðinu í dag.
„Í þingkosningunum 2017 fékk Framsóknarflokkurinn 10,7% atkvæða og Miðflokkurinn 10,8%. Samtals 21,5%, minna samtals en fyrir klofninginn, en munurinn var lítill.
Í þingkosningunum 2021 reyndi svo aftur á stöðu og styrk þessara fyrrum samherja, þá andstæðinga, og hafði Sigurður Ingi þá miklu betur. Framsókn fékk 17,3% atkvæða og Miðflokkur Sigmundar Davíðs aðeins 5,4%.
Klaustursmálið spilaði þar nokkra rullu, Sigurði Inga í vil, án þess, að hann hafi til fylgisaukningar unnið.
Til samans voru flokkarnir þannig enn með svipað fylgi 2021, 22,7%.
Gróft talað, hefur fylgi Framsóknarmanna, hvað svo sem flokksnafngiftum líður, því verið 20-25% síðasta áratug,“ skrifar Ole.
„Auðvitað eru sveitarstjórnarkosningar nokkuð annað en þingkosningar. En flokksböndin eru líka rík í þeim, og grunnfylgi oft svipað og í þingkosningum.
Ef fimm stærstu kjördæmin í sveitarstjórnarkosningunum eru skoðuð, Reykjavík, Kópavogur, Hafnarfjörður, Reykjanesbær og Akureyri, en í þessum kjördæmum eru yfir 180 þúsund kjósendur, af alls um 250 þúsund kjósendum í landinu, þá er meðaltalsfylgi Framsóknar nú 17,4%.
Á sama tíma er fylgi Miðflokksins í þessum sömu kjördæmum komið niður í 2-3%, nema á Akureyri, þar sem flokkurinn fékk 7,9%. Tala má um meðaltal upp á 3,5%. Þannig, að enn er samtalan svipuð, um 21%.
Þetta hrun Miðflokks er heldur ekki Sigurði Inga að þakka, heldur held ég, að kjósendur hafi átt erfitt með að skilja vel ýmislegt tal og sérstaklega athæfi Sigmundar Davíðs í seinni tíð, eins og það, þegar hann hakkaði í sig hrátt nautahakk úti í móa, velti sér um velli með hundum og auglýsti þetta svo,“ heldur Ole áfram.
Hvað með Sigurð Inga?
Ole veltir síðan upp hvaða áhrif ummæli Sigurðar Inga hafði á þetta allt saman:
„Jú, auðvitað er Sigurður Ingi líka bara maður, ekki alveg gallalaus, frekar en Sigmundur Davíð eða við hin, og honum varð á tungubrjótur í veizlu hjá Bændasamtökunum, sem margir töldu rasískan. Flestir áttuðu sig þó á því, þegar málið var skoðað betur, að ummælin, sem Sigurður Ingi átti að hafa viðhaft, voru svo klikkuð, að þau gátu ekki einu sinni kallazt rasísk. Allir, sem sjálfir glugga í glas, skildu, að þetta hefði bara verið fyllirísrugl í innviðaráðherranum. Hann slapp því með skrekkinn og skottið milli lappanna,“ skrifar Ole.
Ole segir að í raun hafi heildarfylgið á bak við Framsókn ekki aukist.
„Aukinn fjöldi fulltrúa er í raun ekki auknu fylgi að þakka, heldur fremur því, að raðir andstæðinganna rugluðust, eins og vel má sjá t.a.m. á því, að Einar Þorsteinsson, sem var formaður Týs, félags ungra Sjálfstæðismanna í Kópavogi, skipti eins og hendi væri veifað um ham; gerðist Framsóknarmaður í Reykjavík.“
„Eins náði Sjálfstæðisflokkurinn ekki vel vopnum sínum í þessum kosningum, þar sem margir vildu kenna formanni hans um klúðrið við Íslandsbankasöluna, sem reyndar var framkvæmdaaðilum að kenna, fremur en Bjarna, og færðust þannig fulltrúar af Sjálfstæðisflokknum á Framsókn, án eigin verðleika Framsóknar. Því má líka „sigri“ Framsóknar við það, að sigur vinnist í 100 metra hlaupi vegna þess, að keppinautunum hafi farið aftur, fremur en, að viðkomandi hafi bætt sig.“
„Í Norður-Evrópu eru 15 stjórnmálaflokkar, sem telja sig vera frjálslynda miðjuflokka, og kenna sig við „Center“.Nær allir þeirra skilja og túlka stefnu sína þannig, að samvinna evrópskra þjóða í ríkjasambandi ESB sé ekki bara æskileg, heldur bráðnauðsynleg, og, að þátttakan í þessu ríkjabandalagi, með systra- og bræðraþjóðum sínum, auðvitað okkar Íslendinga líka, sé eitt grunnstefnumálanna.“
„Kannske verður Framsókn aftur blessunarlega raunverulegur frjálslyndur miðjuflokkur með Einari Þorsteinssyni, Brynju Dan og Ásmundi Einari!?“ spyr Ole að lokum.
