Ólafur segir at­vinnu­rek­endur þurfa að líta í eigin barm: „Stjórnir stærstu fyrir­tækjanna gætu gert margt vit­lausara en að lækka for­stjóra­launin“

„Fram­undan eru erfiðar kjara­við­ræður.Vaxandi verð­bólga, af­leiðing ytri á­falla, ógna kaup­mætti launa­fólks. Hækkandi hús­næðis­kostnaður hefur sömu á­hrif. Margir stjórn­endur minni og meðal­stórra fyrir­tækja, sem eru uppi­staðan í Fé­lagi at­vinnu­rek­enda – og í ís­lenzku at­vinnu­lífi – hafa miklar á­hyggjur af komandi misserum,“ skrifar Ólafur Stephen­sen, fram­kvæmda­stjóri Fé­lags at­vinnu­rek­enda, í grein í Við­skipta­blaðinu.

„Þeir hafa síðustu mánuði leitað allra leiða til að hag­ræða og komast hjá því að velta hækkun á nánast öllum að­föngum út í verð­lagið, á sama tíma og þeir þurfa að takast á við tvær kjara­samnings­bundnar hækkanir á launum.

Það er rétt hjá hag­fræðingum sem unnu skýrslur fyrir þjóð­hags­ráð að svig­rúmið til launa­hækkana er lítið sem ekkert. Það er gömul saga og ný að nafn­launa­hækkanir, sem ekki byggjast á aukinni fram­leiðni at­vinnu­lífsins, kynda undir verð­bólgu en slá ekki á hana. Samningar sem gengju út á slíkar hækkanir myndu gera illt verra og skerða kaup­mátt,“ skrifar Ólafur.

„Undan­farin ár hafa verið tími mikillar kaup­máttar­aukningar. Við sem tölum máli at­vinnu­rek­enda höfðum gjarnan til á­byrgðar stéttar­fé­laga og hvetjum for­ystu­menn þeirra til að gera skyn­sam­legar kröfur sem stuðla að því að varð­veita árangurinn en stofna honum ekki í hættu. Við verðum líka að gera kröfur til sjálfra okkar og forðast að ala á reiði, sundrungu og mis­klíð á vinnu­markaði. Fréttir af því að for­stjórar stærstu fyrir­tækja landsins hækki í launum um marg­föld mánaðar­laun verka­fólks og að kaup­auka­kerfi og ríf­legir bónusar, sem hurfu eftir hrun, hafi verið endur­reist hafa vakið slík við­brögð hjá verka­lýðs­hreyfingunni. Af­leiðingarnar eru lík­legar til að bitna harðast á litlu og meðal­stóru fyrir­tækjunum.“

„Fleiri slík axar­sköft væru ein stærsta ógnin við far­sæla niður­stöðu kjara­við­ræðna. Stjórnir stærstu fyrir­tækjanna gætu gert margt vit­lausara en að lækka for­stjóra­launin í að­draganda kjara­samninga og setja bónusum og arð­greiðslum hóf­leg mörk. Kraftar at­vinnu­lífsins verða nú um stundir að beinast að stöðug­leika, bæði hvað varðar verð­lag, hagnað og laun,“ skrifar Ólafur að lokum.