Ólafur missti heilsuna, vinnuna og orð­sporið: „Að vakna við svo­leiðis er al­gjör­lega ó­líðandi“

„Það er betra, en það er brekka,“ segir Ólafur Willi­am Hand, fyrr­verandi upp­lýsinga­full­trúi Eim­skips, í Bítinu á Bylgjunni í morgun þegar hann var spurður hvernig líf hans væri í dag. Ólafur var í sumar sýknaður í Lands­rétti af á­kæru um of­beldi gegn barns­móður sinni, en áður hafði hann verið sak­felldur í héraðs­dómi.

Málið vakti tals­verða at­hygli á sínum tíma enda missti Ólafur starf sitt hjá Eim­skip eftir að það kom upp. Málið velktist um í kerfinu í nokkur ár uns hann var sýknaður í sumar.

Ólafur mætti í Bítið á­samt lög­manni sínum, Arnari Þór Stefáns­syni, þar sem þeir fóru yfir málið og voru þeir mjög gagn­rýnir á fram­göngu á­kæru­valdsins í málinu.

Starfið, orðsporið og heilsan

Arnar Þór gagn­rýndi það til dæmis að enginn bóta­réttur væri í málum þegar ein­stak­lingur er á­kærður og svo sýknaður. Það eigi einungis við þegar við­komandi sætir ein­hvers­konar þvingunar­úr­ræðum, gæslu­varð­haldi til dæmis.

„Þetta slær mína réttar­vitund eitt­hvað rangt, eins og í þessu til­viki er hann á­kærður og að fara í gegnum allan þann feril tekur all­mörg ár. Hann missir starfið í leiðinni, orð­sporið og heilsuna og er svo sýknaður eftir dúk og disk. Það er enginn bóta­réttur eða af­sökunar­beiðni. Á­kæru­valdið bara labbar út og eftir situr hann með allan skellinn. Það er eitt­hvað bogið við þetta.“

Arnar sagðist vera þeirrar skoðunar að það þurfi að setja laga­á­kvæði um bóta­rétt í málum sem þessum. Bætti hann við að það verði líka að hafa í huga að Ís­land sé lítið land og auð­velt sé að taka orð­sporið af mönnum.

Ekkert álit lengur

Ólafur sagði að það hafi vissu­lega verið mikill léttir fyrir hann og hans fjöl­skyldu þegar hann var sýknaður. Hann gagn­rýndi þó nokkur at­riði við með­ferð málsins, til dæmis fjöl­skyldu­tengsl barns­móður hans við Grím Gríms­son, yfir­mann í lög­reglunni á höfuð­borgar­svæðinu, á þeim tíma þegar málið kom upp. Óskað hafi verið eftir því að annað lög­reglu­em­bætti rann­sakaði málið á þeim for­sendum, en þeirri beiðni hafi verið hafnað og engin rök færð fyrir þeirri synjun. Þá hafi lög­regla verið blekkt að heimili hans og þetta hafi legið fyrir þegar á­kæra var gefin út í málinu. Loks hafi engin á­kæra verið gefin út vegna fram­göngu barns­móður hans sem hann segir að hafi ruðst inn á heimili hans.

Ólafur sagðist í dag hafa ná­kvæm­lega ekkert álit á á­kæru­valdinu og lög­reglu­em­bættinu. Á­hrif málsins á líf hans voru veru­leg: „At­vinnu­missir, mann­orðsmissir, orð­spor­smissir,“ sagði Ólafur og bætti við að ekki hafi vantað digur­mann­legar yfir­lýsingar frá net­verjum um hans per­sónu.

„Þetta eru erfið mál og þetta hefur haft gríðar­leg á­hrif á mig og fjöl­skyldu mína. Ég er heppinn maður sem á góða vini og sterka fjöl­skyldu sem hefur staðið við bakið á mér. Ég fór í gegnum þetta mál á hnefanum í fjögur ár og ég tók í raun út dóminn sem ég var dæmdur í héraðs­dómi áður en ég var sýknaður.“

Stafrænn gapastokkur á Austurvelli

Ólafur segir að á meðan málið var í kerfinu hafi verið níðst á honum á sam­fé­lags­miðlum. Líkti hann þeirri með­ferð sem hann hlaut við það að vera settur í staf­rænan gap­astokk á Austur­velli og hýddur dag­lega. Þá segir hann að það hafi ekki verið góð til­finning að vakna við fréttir þess efnis að „of­beldis­maður væri enn í starfi hjá Eim­skip“. „Að vakna við svona­leiðis er al­gjör­lega ó­líðandi.“

Ólafur sagðist að vissu leyti vera reiður og sár en hann vonist þó til þess að menn taki sig til og endur­skoði þennan laga­bálk.

Hann sagðist ekki bera kala til Eim­skips og þá á­kvörðun fyrir­tækisins að láta hann fara vegna málsins. Hann upp­lifi það þó þannig að hann hafi verið látinn fara út af málinu, látið hafi verið undan þrýstingi sam­fé­lags­miðla og fjöl­miðla. Ólafur bendir á móti á að hann hafi verið í á­berandi starfi hjá fyrir­tækinu og komið fram fyrir fé­lagið opin­ber­lega. Arnar Þór tók undir þetta og sagði að í hans huga væri brotið hjá á­kæru­valdinu.

Ólafur sagði að líf hans væri betra nú en það var þegar málið velktist enn um í kerfinu. Það væri þó vissu­lega brekka. „Ég er að byrja á núlli og þarf að rífa mig upp, setja hausinn undir mig. Þetta hefur á­hrif á sálina, líkamann, lífið,“ sagði Ólafur sem kvaðst þakk­látur vinum sínum og fjöl­skyldu fyrir stuðninginn í málinu sem stóðu við bakið á honum. „Það er ekkert sjálf­gefið. Ég gekk veru­lega á sparnað minn í þessu máli. Vinir mínir og fjöl­skylda eiga allt mitt þakk­læti skilið.“