Odd­ný ekki komist heim í 46 daga: „Þegar þessari bið lýkur tekur við önnur bið“

„Við erum nokkur sem sjáum ekki fram á að fá nokkurn tímann að snúa aftur á heimili okkar,“ segir Odd­ný Björg Daníels­dóttir. Odd­ný skrifar á­takan­lega grein á vef Vísis en hún á hús á hættu­svæði C á Seyðis­firði. Odd­ný hefur ekki verið heima hjá sér í 46 daga.

Hún segir að lögum sam­kvæmt beri sveitar­stjórn að sjá til þess að í­búðar­hús séu varin, flutt eða keypt upp séu þau á hættu­svæði C, en það ferli sé ekki enn farið í gang.

„Í rúm sjö ár hef ég haft fasta bú­setu á Seyðis­firði. Við vorum ást­fangin og vildum kaupa okkur íbúð. Þegar tæki­færið gafst að kaupa hæð í húsi á Seyðis­firði stukkum við á það og höfum aldrei séð eftir þeirri á­kvörðun.“

Odd­ný segist hafa verið full­með­vituð um að húsið væri á hættu­svæði vegna snjó- og aur­flóða en það skipti litlu máli.

„Við treystum á náttúruna og ofan­flóða­vaktina. Þótt að aur­skriða hefði farið í gegnum húsið 1989 treystum við að al­manna­varna­kerfið myndi grípa okkur og eins treystum við okkur sjálf að lesa í náttúruna.“

Odd­ný segir að traustið á ofan­flóða­vaktina hafi komið í ljós að var falskt öryggi. Þannig hafi lækurinn sem rennur við hliðina á húsinu staðið sína vakt og varað við yfir­vofandi hættum.

„Þannig höfum við, að eigin frum­kvæði, yfir­gefið heimili okkar fjórum sinnum á sjö árum. Ekkert yfir­vald hefur beðið okkur, né skipað, að rýma húsið. Einu sinni fórum við í þrjár nætur milli jóla og ný­árs þegar lækurinn hvarf skyndi­lega og við sáum spýju koma niður hann.“

Hún segir að þannig hafi það ein­mitt verið þann 15. desember síðast­liðinn. „Rennslið í læknum óx hratt og við fórum. Húsið var ekki rýmt fyrr en stóra skriðan féll þann 18. desember og tók með sér næstum öll húsin í ná­grenninu. En okkar hús stendur enn, undir stórum fleka sem ein­hverra hluta vegna fór ekki niður með stóru skriðunni. En einn daginn kemur flekinn niður.“

Hún bendir á að flestir Seyð­firðingar hafi fengið að snúa aftur í húsin sín. Margir hafi gert það með trega í von um að traustið til fjallsins og öryggið innan veggja heimilisins komi aftur. Þá vonist þeir til þess að þær varnir dugi sem verið er að reisa og að rigningin hætti að vera ógnandi.

„Sumir sem mega snúa aftur heim hafa þó ekki farið heim. Og munu jafn­vel aldrei treysta sér til þess. Við erum nokkur sem sjáum ekki fram á að fá nokkurn tímann að snúa aftur á heimili okkar. Okkur hús eru enn í rýmingu. Við erum í bið­stöðu og getum ekkert gert. Við óttumst að næsti regn­dropi komi flekanum á skrið og húsin okkar hverfa.“

Odd­ný segir að bið­tíminn sé ó­tíma­bundinn og á meðan beðið er sé talað um þau í þriðju per­sónu á ýmsum stofnunum, sveitar­stjórn, verk­fræði­stofum, Ofan­flóða­sjóði, Veður­stofunni, Al­þingi, Al­manna­vörnum og úti í bæ.

„Og ef við biðjum um svör þá er okkur bara sagt að bíða. Bíða lengur. Og svo lengur. Og það versta er að þegar þessari bið lýkur tekur við önnur bið. Biðin eftir að fundið er úr okkar málum. Biðin eftir að opin­berar stofnanir stígi sín litlu og fjöl­mörgu skref til að ljúka málinu. Og hvað sem þessi mörgu litlu skref verða tekin hratt þá verður biðin löng. Og á meðan bið­tímanum stendur erum við hrepps­ómagar á á­byrgð sveitar­fé­lagsins.“