Nína Richter, dagskrárgerðarkona og handritshöfundur, skrifaði mjög svo áhugaverða færslu á Twitter í morgun sem eflaust margir geta tengt við.
Umræðan um kulnun og streitu hefur verið áberandi í samfélaginu hin síðari ár og á sama tíma hefur fólk verið hvatt til þess að huga að álaginu, bæði heima fyrir og í vinnu. Nína segist hafa átt áhugavert samtal um daginn sem snerist um að sumir væru einfaldlega háðir streitu og streita væri þannig mælikvarði viðkomandi á árangur.
„Ég hef sjaldan tengt við neitt jafn mikið á ævinni. Mér finnst ég ekki vera að “gera neitt” nema ég sé að kafna úr stressi,“ segir hún og geta eflaust ýmsir tekið þessi orð til sín.
„Ég er að fara að vinna markvisst í þessu með aðstoð fagfólks en í hreinskilni sagt hef ég bara litla sem enga trú á því að hægt sé að endurforrita mig í þessum efnum. Ég held að ég hafi verið svona síðan í grunnskóla og tileinkað mér að árangri fylgi alltaf vanlíðan,“ segir hún.
Nína segist vita að þetta hafi hamlað henni og sérstaklega eftir að hún eignaðist fjölskyldu. Viðurkennir hún að sem foreldri verði hún að passa upp á eigin líðan sem aldrei fyrr.
„En ég held að íslenska vinnusiðferðið sé bara gegnsýrt af þessu og þess vegna séu þessi mál lítið sem ekkert rædd. Umræðan hefur frekar snúist um kulnun sem er lokastig þessa ástands. Sem er sjálfsagt og þarft að ræða, líka. En samfélag sem normaliserar streitu og lítur á stöðuga yfirvinnu sem sjálfsagðan hlut og basic einkenni metnaðar, er kannski að taka á hlutunum frá vitlausum enda.“
