Nína Hjálmarsdóttir, gagnrýnandi hjá Víðsjá á Rúv, fer ekki fögrum orðum um söngleikinn Sem á himni, sem er sýndur í Þjóðleikhúsinu. Pistill hennar um sýninguna ber hreinlega titilinn:„Hvað er eiginlega í gangi í Þjóðleikhúsinu?“
„Þegar slengt er saman realískri sænskri bíómynd um ofbeldismenningu í smábæ, við söngleikjaformið, þá skapast skrítin togstreita. Gabríella mætir í partý hjá kórnum eftir að hafa verið lúbarin af eiginmanni sínum, með glóðarauga og útötuð í blóði. Viðbrögð hennar og hópsins við þessum aðstæðum er að brjótast út í söng um lífsviljann og vináttuna. Hérna er ætlunin líklegast að mála upp sterka mynd af þolanda ofbeldis, en í staðinn gerir söngleikurinn lítið úr áfallinu sem augsýnilega hefur átt sér stað. Útkoman er sú, að ofbeldið virðist vera léttvægt, eins og það sé ekkert mál að vera stöðugt barin í spað. Ofaná þetta vekur ákvörðun leikstjórans um að sýna sjálfan ofbeldisverknaðinn ennþá fleiri spurningar, hver eru áhrif þess að pína áhorfandann sem grípur fyrir augun af óþægindum, eða hefði verið hægt að taka aðra nálgun, kannski gefa í skyn eða láta hluti gerast utansviðs? “ skrifar Nína um leikverkið.
Auk þess gefur hún lítið fyrir tónlistina í söngleiknum: „Tónlistin er ágæt þannig séð, en fullkomlega andlaus og skilur ekkert eftir sig,- ég gæti ekki raulað stef úr sýningunni þótt líf mitt lægi við. “
Þá fullyrðir Nína að handrit verksins sé „eintóm froða“ sem sé uppfull af illa skrifuðum persónum og klisjukenndri framsetningu. Hún endar síðan á því að hakka verkið í sig með þessum lokaorðum:
„Hvernig komst þetta verk í gegnum mörg ár í Covid og marga fundi og allt það klára fólk sem þarna starfar? Hvað er eiginlega í gangi í Þjóðleikhúsinu? Hvernig er það, stendur enginn vörð um að svona gerist ekki? Hver er eiginlega tilgangurinn? Hvað á þetta að segja okkur áhorfendum? Hvers vegna var þetta verk valið inn sem stóra haustuppfærsla Þjóðleikhússins? Eru engir ferlar eða krítería í leikritavali sem tryggir að nærgætni sé gætt gagnvart birtingarmynd fólks sem hefur sögulega verið ósýnilegt á sviði? Og hvort handritið sé eitthvað meira en innantómar klisjur? Verk sem ekki aðeins niðurlægir minnihlutahópa, og gerir lítið úr landsbyggðinni, heldur byggir á svo augljóslega illa skrifuðu handriti,“
Hægt er að lesa og hlusta á gagnrýni Nínu í heild sinni hér.
