„Skömm íslensku þjóðarinnar! Skömm okkar Íslendinga,“ segir Matthildur Skúladóttir, aðstandandi og fyrrverandi atvinnurekandi, í aðsendri grein sem birtist í Morgunblaðinu í dag.
Í grein sinni skrifar Matthildur um 88 ára gamla móður sína sem fékk blóðtappa í Covid. Matthildur segir að víða sé pottur brotinn í íslensku heilbrigðiskerfi miðað við meðferðina á móður hennar.
„Ráðamenn taka oft til máls og reyna að sannfæra okkur hin um að við eigum eitt besta heilbrigðiskerfi í heiminum, flotta lífeyrissjóði, allir landsmenn hafi það bara gott og hér sé svo mikil vinna að flytja þurfi fólk til Íslands til að fylla í störfin. Allir horfi hingað öfundaraugum því allt sé hér í himnalagi! Drottinn minn dýri, það er svo mikil skömm hvernig hugsað er um eldri borgara, öryrkja og þá sem minna mega sín,“ segir hún meðal annars.
Sem fyrr segir fékk móðir Matthildar blóðtappa í Covid og var hún drifin á Landakot í endurhæfingu.
„Þetta allt tók sex mánuði og árangurinn svo sem góður miðað við að móðir mín er orðin 88 ára gömul, en samt var hún ekki nægilega góð eftir endurhæfinguna til þess að búa ein og er ekkert að því. Það sem hins vegar á eftir kom er skömmin!“
Matthildur segir að aðstandendum hafi verið tjáð að ef þeir vildi að móðir þeirra kæmist í forgang fyrir pláss á hjúkrunarheimili þyrfti hún að fara á Vífilsstaði sem var eini staðurinn sem í boði var.
„Ég ók móður minni á Vífilsstaði og ekki var þar um glæsilegar eða hentugar vistarverur að ræða. Herbergi sem samanstóð einungis af rúmi, skáp, litlum stól og vaski! Þessu sagði okkur enginn frá. Vífilsstaðir eru í raun biðstofa með lélegu neti (mamma kann á tölvu). Sjúkrahús er þetta hins vegar ekki, hjúkrunarheimili er þetta heldur ekki og á heimasíðu Landspítalans er þetta skilgreint sem biðstofa,“ segir hún og bætir við að hjúkrun sé mjög takmörkuð.
„Þó vil ég taka fram að mikið af því ágæta fólki sem þar vinnur er að reyna sitt besta þrátt fyrir að vinnuaðstaðan sé ekki boðleg. Það er ekkert að frétta nú þremur mánuðum síðar af plássi á hjúkrunarheimili og móðir mín búin að missa alla færni sem verið var að þjálfa á Landakoti. Því spyr ég: Til hvers var endurhæfingin? Kannski á spurningin frekar að vera: Hvers vegna leyfum við ekki veiku fólki bara að deyja? Það er mannúðlegra. Ráðamönnum hlýtur að vera ljóst að það er fullt af eldri borgurum sem eiga betra skilið og sárnar mér mjög að allt og allir séu í forgangi en gamla fólkið álitið byrði.“
