Matthildur, 75 ára, segir þróunina sorglega: „Mannverur þurfa snertingu, faðmlög og kossa“

Matthildur Björnsdóttir, 75 ára íslensk kona sem býr og starfar í Adelaide í Ástralíu, skrifar athyglisverða grein í Morgunblaðið í dag. Þar skrifar hún um ákveðna breytingu sem hefur átt sér stað á undanförnum árum.

„Mann­ver­ur þurfa snert­ingu, faðmlög, kossa og að finna stuðning frá öðrum með nota­legri snert­ingu á baki eða hand­leggj­um í sínu dag­lega lífi og vinnu. En nú hef ég heyrt að á ein­um nokkuð op­in­ber­um vinnustað á Íslandi megi eng­inn snerta ann­an vinnu­fé­laga neins staðar. Það er af því að nú er litið á alla snert­ingu þannig að mann­ver­an vilji eða ætli að hafa kyn­mök með mann­eskj­unni sem viðkom­andi snert­ir. Álykt­un orðin til í ótta. Það er mjög sorg­leg þróun,“ segir Matthildur í grein sinni.

Hún rekur þessa þróun að hluta til þess að æ fleiri ungar konur – og einnig karlmenn þar á meðal – hafa komið út með reynslu sína af því að hafa verið kynferðislega misnotuð sem börn eða unglingar.

„En gátu ekki sagt neitt þá. Þá skap­ast fælni, ótti, rösk­un. Sjálfráð eða ósjálfráð viðbrögð, af því að eitt­hvað í þeim hef­ur kennt þeim að vera á sterku varðbergi. Af­leiðing­ar langtímaþöggunar um svo margt hafa sér­kenni­leg­ar birt­ing­ar­mynd­ir,“ segir hún en dregur ekki fjöður yfir það að MeToo-hreyfingin sé og hafi verið mjög gagnleg.

„En hugs­an­lega hafa sum­ir farið út fyr­ir þau landa­mæri í huga sér. Eins og að snert­ing sé allt eða ekk­ert. Og hef­ur þá þær af­leiðing­ar og út­komu að vinnustaðir, sem setja slík­ar regl­ur, verði ansi til­finn­inga­lega kulda­leg­ir staðir. Snauðir að því sem eru eðli­leg­ar teng­ing­ar í mann­legu eðli. Þetta þýðir að ein­stak­ling­ar fara á mis við nota­lega hönd á baki eða hand­legg ef eitt­hvað erfitt, snúið eða jafn­vel ánægju­legt er í gangi.“

Matthildur tekur fram að sjálf sé hún 75 ára og á árum áður hafi hún unnið á hárgreiðslustofu hér á Íslandi og í bönkum. Aldrei hafi hún upplifað neitt af því þá sem nú er gert að „hættulegum“ hlut eins og hún orðar það.

„Ég upp­lifði það aldrei á vinnustað að með því að ein­hver snerti mig á öxl, baki eða hand­legg væri ætl­ast til kyn­maka,“ segir hún meðal annars í grein sinni.