„Typical dagur er að lifa daginn í raun og veru,“ segir hin 46 ára gamla Maríanna í þætti Kompás.
Maríanna er háð morfíni sem litar allt hennar líf í dag en fíknin byrjar þegar hún fékk bakvandamál og uppáskrifað lyfið Tramadól. Hún lifir á fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg sem hún segir nema um 170 þúsund krónur á mánuði.
Að sögn Maríönnu er hún mjög fúnkerandi en verði líkamlega veik ef hún fær ekki skammtinn sinn.
„Ef ég sé annan morfínfíkil í fráhvörfum gef ég alveg síðasta skammtinn minn,“ segir Maríanna og líkir fráhvörfunum við hina verstu flensu á sterum sinnum þúsund.
„Maður er alltaf í fight og flight. Taugakerfið er svo löngu hrunið. Ég segi alltaf að ég er fimm mínútur í taugaáfall og ég upplifi mig alveg þannig, það er ekki góður staður,“ segir hún.
Maríanna ólst upp í Njarðvík og á tvö uppkomin börn. Í dag lítur hún á Konukot sem heimili sitt en hún hefur sótt þangað síðasta árið.
Á daginn fer hún í Skjólið á Grensásvegi þar sem hún getur lagt sig og fengið félagsskap, auk þess fer hún inn á bókasöfn eða til vinkonu þegar hægt er.
Maríanna segist sjá fram á vera ekki alltaf á skömmtun og er með langtímaplan að vera kominst á eins lægstan skammt sem hægt er, „þegar kemur að morfíni er ég ekki sækjast í vímu, ég vil bara vera ég eins og ég er núna.“
Heimilisleysi einn angi fíknarinnar
Í þætti Kompás er einnig sýnt inn í líf Ragnars sem margir kannast við, en hann hefur barist fyrir bættri stöðu heimilislausra.
Ragnar rekur fíkn sína til erfiðrar æsku en hann sat til að mynda í fangelsi í Brasíliu vegna kókaínssmygls fyrir rúmum áratug síðan.
„Ég er lítið búinn að hugsa um annað í tuttugu ár en þennan blessaða fíknisjúkdóm og hvað í fjáranum er í gangi. Mér finnst þetta mjög áhugaverð spurning. Af hverju eyðilegg ég líf mitt?“ segir Ragnar og telur ástæðuna vera skömm og hann finnst hann einskis virði.
Ragnar leitar oftast í gistiskýlin á nóttinni en hann lenti á götunni í fyrra sumar.
„Ef það er eitthvað sem er rauður þráður í gegnum allt er það bara fíknisjúkdómurinn sem rænir mann öllu. Hann er búinn að ræna mig hjónabandinu mínu, ótal vinnum og lífsgæðum. Það er ekki bara heimilisleysi, heldur fíknisjúkdómurinn eins og hann leggur sig. Í raun og veru er heimilisleysi bara einn angi af honum,“ segir hann.
