Margrét Kristmannsdóttir segir frá raunum frænku sinnar sem fæddist sama ár og hún og greindist með sjaldgæfa tegund af MS.
„Árið 1962 fæddust frænkur sem báðar fengu nafnið Margrét – skírðar í höfuðið á sitthvorri ömmunni. Lífið brosti við þeim framan af en þegar þær voru rúmlega fertugar fór að bera á veikindum hjá annarri þeirra – og á ótrúlega stuttum tíma var hún komin í hjólastól og fljótlega háð öðrum um alla þjónustu. Hún reyndist vera með sjaldgæfa tegund af MS – síversnun og liggur leiðin stöðugt niður á við,“ skrifar Margrét í bakþönkum Fréttablaðsins.
„Til að gera langa og erfiða sögu stutta var þessi frænka mín á hrakhólum eftir að sveitarfélagið hennar treysti sér ekki til að annast hana lengur heima við – og í dag býr hún á hjúkrunarheimilinu Seltjörn. Þar er vel hugsað um allar hennar líkamlegu þarfir, en hún er 59 ára gömul og gert að búa á elliheimili,“ bætir Margrét við.
Hún kíkti í heimsókn til hennar á föstudaginn. „Eftir að hafa spjalla saman gat ég staðið upp, labbað út og keyrt af stað inn í helgarfjörið. Eftir sat frænka mín bundin í hjólastól og félagsskapurinn sem beið hennar voru gamalmenni á endastöð lífsins.“
„Það hefur oft verið rætt um að skynsamlegt sé að sameina sveitarfélögin á höfuðborgarsvæðinu, en lítill vilji virðist til þess. En má gera þá kröfu að virkilega sé skoðað að sameina rekstur félagslega hlutans til að jafna byrðar, auka flæði og þjónustu við þá sem verst standa? Margrét frænka er föst í boxi og aukið flæði innan höfuðborgarsvæðisins myndi breyta öllu fyrir hana og þann fjölda sem er í svipaðri stöðu,“ segir Margrét
„Við sem samfélag verðum að gera betur en að setja 59 ára einstakling á elliheimili. Það er ekki samboðið okkur sem þjóð að fólk sé að berjast við erfiða sjúkdóma og á sama tíma við kerfi þar sem „tölvan segir nei,“ skrifar Margrét að lokum.
