„Ísland er ríkt land á flesta mælikvarða og við eigum að geta tryggt velferð allra. Til þess að reka okkar samfélag á sanngjarnan hátt þarf að skipta byrðunum með þeim hætti að breiðustu bökin beri þyngstu byrðarnar.“
Þetta segir Margrét Kristmannsdóttir, framkvæmdastjóri Pfaff og fyrrverandi varaformaður Samtaka atvinnulífsins, í bakþönkum Fréttablaðsins um helgina.
Margrét segir að ríkið eigi ekki að taka til sín meira en það þarf – það eigi að tryggja að nóg sé tekið til að reka gott samfélag en gæta hófs og sanngirni. Þetta sé svona einfalt og þetta skilji flestir.
„Við vitum að til eru einstaklingar sem alltaf vilja meira og eiga erfitt með að festa svefn nema vera aðeins ríkari að kvöldi en þegar dagur reis. Eru eins og Jóakim frændi í Andrésblöðunum sem leið hvergi betur en svamlandi í gullhrúgunni. En að berjast fyrir sem lægstum sköttum á efnamesta fólkið, er hins vegar barátta sem á sér æ færri fylgjendur – deyjandi hugmyndafræði í heimi sem þarf á meiri jöfnuði að halda til að koma í veg fyrir tortímingu.“
Margrét segir að Kári Stefánsson, forstjóri Íslenskrar erfðagreiningar, hafi sennilega orðað þetta best þegar hann steig fram árið 2015 og kallaði eftir því að hinir efnameiri – hann sjálfur þar á meðal – greiði hærri skatta. Var það mat hans að skattkerfið væri óréttlátt.
„Þegar fréttamaðurinn spurði hvort þetta þýddi í raun að hann vildi sjálfur borga meiri skatta sagði Kári málið ekki snúast um hvað hann langaði að gera – heldur hvernig samfélagi hann vildi búa í.“
Margrét segir að hún geti stundum reytt hár sitt vegna Kára – suma daga elskar hún hann en síðan segir hann eitthvað eða gerir og þá hverfur aðdáunin eins og dögg fyrir sólu.
„En sjaldan hefur aðdáunin verið meiri en þegar einn ríkasti maður landsins stígur fram og heimtar að borga meiri skatta enda sé einfaldlega vitlaust gefið. Ætli sé hægt að klóna Kára?“
