Margrét Krist­manns: Það sem ekki má ræða á Ís­landi – „Það fer allt í bál og brand“

Margrét Krist­manns­dóttir, fram­kvæmda­stjóri Pfaff, segir að í ljósi þeirrar breyttu heims­myndar sem við okkur blasir sé ekki að undra að um­ræðan um aðild Ís­lands að ESB sé farin á flug.

Sam­kvæmt ný­legum skoðana­könnunum hefur þeim fjölgað sem vilja ganga í Evrópu­sam­bandið og er stuðningur við ESB-aðild nú meiri en and­staðan. Margrét segir í að­sendri grein í Frétta­blaðinu í dag að þetta virðist þó ekki mega ræða.

„Að tala um ESB er eins og henda hand­­sprengju inn í flestar sam­ræður – það fer allt í bál og brand,“ segir hún.

Í grein sinni bendir Margrét á bók Vig­dísar Finn­boga­dóttur, Vig­dís – kona verður for­seti, þar sem Vig­dís segir að Ís­lendingar séu ein­angrunar­sinnar í hugsun og karp­söm þjóð. Segir Vig­dís að Það reynist okkur erfitt að eiga sið­menntað sam­tal – strax sé farið að rífast og ekki hjálpi flokks­pólitíkin. Þá sagði hún að stundum finnist henni flokks­múrarnir vera ó­vinnandi virki sem er slæmt því nú ríði á að menn hefji sig yfir þá.

„Og í bókinni hvetur Vig­­dís há­­skóla­­sam­­fé­lagið til að gangast fyrir opnum, hlut­lausum og vel upp­­­lýstum rök­ræðum um ESB. Enda sé þetta mál málanna og snýr að fram­­tíð okkar sem þjóðar,“ segir Margrét sem bendir á að í­trekað hafi verið lagt til að kosið verði um fram­hald við­ræðna um aðild að ESB.

„En úr­­­tölu­­raddir full­yrða um hæl að gallar við aðild séu mun fleiri en kostir og við­ræður því ó­­þarfar. Sjálf viður­­kenni ég að hafa hvorki þá þekkingu né skyggni­­gáfu til að sjá hverju við fengjum á­orkað í samninga­við­ræðum – en mig hefur lengi langað til að sjá samnings­drög til að geta tekið upp­­­lýsta á­­kvörðun um hvort fram­­tíð Ís­lands sé betur borgið utan eða innan ESB.“

Margrét spyr að lokum í grein sinni hvort við getum rifið okkur upp úr hags­muna­­pólitíkinni, fengið fag­­lega um­­fjöllun og séð með eigin augum hverju aðild gæti breytt fyrir lífs­­kjör okkar og stöðu meðal þjóða.

„Ef niður­­­staðan verður að hags­munir okkar muni skaðast við inn­­göngu er þjóðin aldrei að fara í Evrópu­­sam­bandið. Hver er þá á­hættan að senda okkar besta fólk í við­ræður – fá stað­­reyndir á hreint og leyfa þjóðinni að ráða?“