„Verkefnin fram undan þola enga bið og heiminn sárvantar leiðtoga sem byggir brýr í brotnum heimi,“ segir Margrét Kristmannsdóttir í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Margrét skrifar þar um forsetakosningarnar í Bandaríkjunum og rifjar upp að hún og eiginmaður hennra hafi verið stödd í Flórída, ásamt vinahjónum, í aðdraganda forsetakosninganna fyrir fjórum árum.
„Í hverfinu sem við bjuggum voru allar grasflatir skreyttar með Trumpskiltum, allir bílar með Trumpfánum og rauðu derhúfurnar áberandi. Við vinkonurnar lögðum því leið okkar á kosningaskrifstofu Hillary og keyptum okkur boli og barmmerki með mynd af Hillary og ollum töluverðum usla á svæðinu,“ segir Margrét.
Hún segir að þegar heim var komið hafi dregið nokkuð saman með frambjóðendum dagana fyrir kosningar og fyrstu tölur ekki beint verið þær sem búist var við.
„Engu að síður lagðist ég vongóð til hvílu á kosninganótt, en gleymi aldrei áfallinu að vakna við fréttirnar daginn eftir þar sem sigri Trump var lýst. Heimurinn hefur síðan fylgst með hvernig sigur Trump opnaði Pandórubox og hvernig veikleikar í bandarísku þjóðfélagi hafa fengið að stigmagnast þannig að við blasir ótrúlegur klofningur.“
Margrét segir að samband Bandaríkjanna við helstu vina- og lýðræðisþjóðir sé svipur hjá sjón á meðan einræðisherrum er hampað af valdhöfum þar vestra.
„Heimurinn horfir vantrúaður á hvernig komið er fyrir þessari fyrrum stórþjóð þar sem upplausn og sundrung ríkir. Kosningarnar 3. nóvember eru risakosningar á allavegu enda skiptir heiminn miklu að til forseta Bandaríkjanna veljist einstaklingur sem setur jöfnuð, manngæsku, heiðarleika og framsýni á oddinn. Að valinn verði einstaklingur sem vill sameina í stað þess að sundra – ekki eingöngu eigin þjóð heldur heiminn allan,“ segir Margrét að heiminn vanti svona leiðtoga. Hún endar pistil sinn á þessum orðum:
„Ef Trump vinnur á þriðjudag þá bið ég ykkur um að láta mig í friði. Ég verð undir sæng í fósturstellingu!“
