Magnús Geir minnist Bryn­dísar: „Eftir Bryn­dísi var tekið, hvert sem hún fór“

Magnús Geir Þórðar­son þjóð­leik­hús­stjóri minnist Bryn­dísar Péturs­dóttur leik­konu í minningar­grein í Morgun­blaðinu í dag. Bryn­dís var tæp­lega 92 ára þegar hún lést en út­för hennar fór fram frá Foss­vogs­kirkju í dag.

Bryn­dís lék allan sinn starfs­­feril, eða til ársins 1998, við Þjóð­­leik­húsið. Í grein sinni rifjar Magnús upp kynni sín af Bryn­dísi og segir að það hafi geislað af henni og eftir henni hafi verið tekið.

„Bryn­dís Péturs­dóttir var leik­kona í Þjóð­leik­húsinu í nærri hálfa öld og lék mörg af helstu kven­hlut­verkum leik­hús­bók­menntanna á Stóra sviði Þjóð­leik­hússins. Bryn­dís steig fyrst á svið undir leik­stjórn Lárusar Páls­sonar sem Cecilía í Jóns­messu­draumi á fá­tækra­heimilinu árið 1946 og upp frá því hafði hún leik­listina að lífs­starfi,“ segir Magnús og bendir á að Guð­rún hafi stigið fyrst leikara á svið Þjóð­leik­hússins, í fyrstu vígslu­sýningu hússins, 1950, sem Guð­rún í Ný­árs­nóttinni.

Eins og fyrr segir lék hún í Þjóð­leik­húsinu þar til hún lét af störfum fyrir aldurs sakir.

„Bryn­dís lék einnig í kvik­myndum, sjón­varpi og út­varpi, og fór meðal annars með aðal­hlut­verk í fyrstu ís­lensku kvik­myndunum, Milli fjalls og fjöru og Niður­setningunum. Meðal minnis­stæðra hlut­verka Bryn­dísar má nefna Rósa­lind í Sem yður þóknast; Helgu í Gullna hliðinu 1952 og 1955; Sig­ríði í Pilti og stúlku; Is­menu í Antí­gónu; Maríu mey í Gullna hliðinu, Júlíu í Roma­noff og Júlíu; Helenu Charles í Horfðu reiður um öxl; Völu í Lausnar­gjaldinu, Eunice í Spor­vagninum Girnd og Mundu í Stalín er ekki hér. Bryn­dís lék síðast á sviði í Kaffi eftir Bjarna Jóns­son á litla sviði Þjóð­leik­hússins árið 1998. En síðasta hlut­verk Bryn­dísar var í út­varps­verkinu Ein­förum (sex ein­þáttungar fyrir eldri leikara) eftir Hrafn­hildi Haga­lín árið 2010 og var það hlut­verk skrifað sér­stak­lega fyrir hana.“

Bryn­dís hlaut viður­kenningu fyrir störf sín á 50 ára af­mæli Þjóð­leik­hússins og segir Magnús að hún hafi verið fasta­gestur á frum­sýningum leik­hússins eftir að hún hætti störfum.

„Sjálfur man ég fyrst eftir Bryn­dísi þegar ég lék í Þjóð­leik­húsinu barn að aldri. Þá tók Bryn­dís vel á móti mér, var hvetjandi og hlý. Það sama átti við alla tíð. Eftir Bryn­dísi var tekið, hvert sem hún fór, fyrir glæsi­leika og geislandi við­mót. Hún var elskuð og dáð sem leik­kona og sam­starfs­kona. Starfs­fólk Þjóð­leik­hússins minnist Bryn­dísar með hlý­hug og þakk­læti,“ segir Magnús sem sendir að­stand­endum inni­legar sam­úðar­kveðjur.