Lýsir raunum fjöl­skyldunnar: „For­eldrarnir hrökkva í kút, börnin spennast upp“

„Raun­veru­leiki fólks á flótta er á­takan­legri og sorg­legri en hægt er að reyna að lýsa. Hann ein­kennist af lífs­reynslu og upp­lifun sem engum er ó­skandi,“ segir Sema Erla Serdar, bar­áttu­kona fyrir mann­réttindum og for­maður hjálpar­sam­takanna Solaris.

Sema birti færslu í gær­kvöldi þar sem hún lýsti raunum hjónanna Bassirou Ndia­ye og Mahe Diouf og dætra þeirra. Rúmur mánuður er síðan greint var frá því að brott­vísa ætti fjöl­skyldunni eftir sjö ára dvöl hennar hér á landi. Hjónin eiga tvær dætur, Kúmbu, 6 ára, og Mari­e, 3 ára. Báðar fæddur þær hér á landi.

Sema Erla lýsti raunum fjöl­skyldunnar á á­takan­legan hátt:

„Tick tock, tick tock, tick tock. Hljóðið í klukkunni verður hærra og meira skerandi með hverri and­vöku­nóttinni.

Síminn hringir. For­eldrarnir hrökkva í kút, börnin spennast upp. Allir gleyma að anda í smá stund. Ætli þetta sé sím­talið?

Nei, þetta var bara vina­fólk þeirra að hringja og spyrja hvernig þau hafa það. Þetta var ekki lög­fræðingurinn að hringja með verstu mögu­legu fréttirnar. Það segir enginn neitt næstu þrjá klukku­tímana.

Fjöl­skyldan situr saman við matar­borðið. Þau eru ný­búin að borða. Faðirinn er að hjálpa eldri dóttur sinni með heima­námið. Hann getur ekki ein­beitt sér. Kvíðinn og á­hyggjurnar hafa haldið honum vakandi lengur en hann man. Hann brosir samt. Fyrir stelpurnar.

Fjöl­skyldan les saman fyrir svefninn. Hlær saman. For­eldrarnir reyna að láta eins og það sé allt í lagi. Innra með sér grætur móðirin. Hún er að sturlast úr á­hyggjum. Hún finnur bara sárs­auka.

Það er bankað á hurðina. Ætli það sé loksins komið að þessu? Eru þau komin til þess að sækja okkur og senda okkur úr landi, spyr litla stúlkan?

Nei, þetta var bara vin­kona hennar að spyrja hvort hún vildi koma út að leika. Stelpurnar fara út og for­eldrarnir sitja eftir stjörf á gólfinu. Enn eina ferðina.

Á morgun endur­tekur þetta sig allt aftur,

…og svo aftur. Í hvert einasta skipti sem síminn hringir, sem ein­hver bankar, þá halda þau að þetta sé búið.

Sema Erla segir að raun­veru­leiki þeirra sem eru á flótta ein­kennist af lífs­reynslu og upp­lifun sem er engum ó­skandi.

„Hann ein­kennist af röð á­falla, ótta og hræðslu, sorg, ó­vissu, á­tökum, sárs­auka og grimmd. Við það bætist svo kvíðinn, óttinn og streitan sem felst í því að búa við yfir­vofandi brott­vísun vikum, mánuðum og jafn­vel árum saman. Sá raun­veru­leiki, sem lýst er hér að ofan, er mann­skemmandi,“ segir hún.

Sema bendir á að beiðni fjöl­skyldunnar um endur­upp­töku á málinu hafi ekki enn verið tekin til af­greiðslu af kæru­nefnd út­lendinga­mála þrátt fyrir að hún hafi legið þar inni vikum saman. Hún segir að ekki fáist skýringar á því hvers vegna, það séu for­kastan­leg vinnu­brögð sem ekki er hægt að skilja.

„Sam­kvæmt síðustu upp­lýsingum sem lágu fyrir hafði ríkis­stjórn Ís­lands ekki rætt mál fjöl­skyldunnar eða beitt sér í því með nokkrum hætti - þrátt fyrir að dóms­mála­ráð­herra hafi verið af­hentar 20.656 undir­skriftir gegn brott­vísun þeirra fyrir meira en tveimur vikum síðan. Svo mikill er á­hugi ríkis­stjórnarinnar á mál­efnum barna sem kerfið sem þau bera á­byrgð á hafa brotið á árum saman.“

Sema segir að með hverjum deginum sem ekkert gerist þyngist róðurinn hjá fjöl­skyldunni.

„Með hverri vikunni sem það kemur ekki niður­staða í mál þeirra rista af­leiðingarnar af of­beldinu dýpra hjá stúlkunum og hættan á því að þær verði ó­aftur­kræfar verður meiri og meiri. Svo lengi sem ís­lensk stjórn­völd halda á­fram að beita fjöl­skylduna of­beldi og neita þeim um skjól og vernd hér á landi verður reisn okkar sem sam­fé­lag engin.

Gerið betur! „Verið mann­eskjur, ekki bara skít­seiði“ eins og Jónatan Ljóns­hjarta.“