„Það hefur eitthvað gerst. Ég veit ekki nákvæmlega hvað það er en það er alveg ljóst að jafnvel eðlilegustu hlutir hafa breyst þannig að þeir eru algjörlega óþekkjanlegir.“
Svona hefst býsna skemmtilegur pistill fjölmiðlamannsins Loga Bergmanns Eiðssonar í sunnudagsblaði Morgunblaðsins. Pistillinn fjallar um blaðburð og ákvörðun sem Logi tók á dögunum sem hann segir að sé einhver versta hugmynd sem hann hefur fengið.
Logi byrjar á að rifja upp að sem barn bar hann út öll blöð sem komu út: Moggann, Þjóðviljann, Tímann og Alþýðublaðið.
„Í minningunni skottaðist ég um heilu póstnúmerin áhyggjulaus. Man ekki einu sinni eftir því að hafa þurft að vakna neitt sérstaklega snemma. Helstu minningarnar eru að standa í dyragættinni um kvöld, með lykt af soðinni ýsu fyrir vitunum að rukka fyrir blaðið,“ segir Logi og bætir við að þetta hafi verið erfiðasti hluti starfsins.
Þá hafi þótt eðlilegt að ungir krakkar væru á ferð um kvöld með mikla peninga í vasanum að banka upp á hjá ókunnugu fólki. Til að gera langa sögu stutta ákvað Logi að bjóða dóttur sinni, sem er að safna sér fyrir hesti, að prófa að bera út blöð.
„Bara tvo daga til að athuga hvort þetta væri eitthvað sem hana langaði til að gera. Þetta er á listanum yfir einhverjar verstu hugmyndir sem ég hef fengið. Ekki síst vegna þess að ég ákvað að vera nú góði pabbinn og labba þetta með henni. Sem var reyndar bara eins gott,“ segir Logi.
Hann bendir á að í fyrsta lagi sé gert ráð fyrir að blaðburði sé lokið fyrir klukkan sjö.
„Lokið. Það þýðir að það þarf að vakna klukkan nótt. Í öðru lagi fylgir alls konar dót með, bæklingar og auglýsingar og það þarf allt að fara á réttan stað. Það eru nokkrar tegundir af miðum sem afþakka fjöldapóst eða fríblöð og sumir eru með handskrifaðar leiðbeiningar. Þetta þarf allt að skoða í myrkrinu. Í þriðja lagi virðist hafa gripið um sig mjög bjánaleg tíska í útidyrum. Pínulitlar lúgur og jafnvel neðst á hurðinni eru ekki draumur blaðberans. Sérstaklega ekki þegar þykku helgarblöðin þurfa að komast í gegn. Í fjórða lagi þurftu þessir tveir dagar að lenda á einhverju versta kuldakasti vetrarins þar sem fólki var bent á að best væri nú að halda sig heima. Einmitt.“
Logi segir að ekki hafi liðið langur tími þar til það sem var í minningunni léttur göngutúr fyrir skólann var orðið að tveggja tíma stífri vinnu við að klífa ísilagðar tröppur og troða blöðum í gegnum lúgur sem voru sennilega bara hannaðar fyrir póstkort.
Logi endar pistilinn sinn á þessum orðum:
„Þegar þú lest þennan pistil með morgunkaffinu í hlýjunni er allt í lagi að hugsa til blaðberans sem mögulega barðist í gegnum appelsínugula viðvörun til að koma blaðinu til þín. Og ég get sagt þér að blaðberinn var ekki við feðginin. Því jafn ákaft og hana dreymir um hest þá held ég að ég geti fullyrt að hún hefur lokið störfum sem blaðberi. Eftir seinni daginn, þegar við stauluðumst örþreytt inn þá leit hún á mig og sagði af nokkurri yfirvegun: „Það var gaman að fara með þér í göngutúr en þetta gerum við aldrei aftur.“ Við sjáum til. Þessi hestur er ekki að fara að kaupa sig sjálfur.“
