Lóa Björk: Það fyrsta sem konan sagði var: „Mér líður eins og ég hafi verið rænd“

„Þessi saga endur­speglar upp­lifun margra þeirra sem undan­farið hafa leitað til Ráð­gjafar­þjónustu Krabba­meins­fé­lagsins í tengslum við ást­vina­missi á Co­vid-19 tíma­bilinu,“ segir Lóa Björk Ólafs­dóttir, hjúkrunar­fræðingur hjá Ráð­gjafar­þjónustu Krabba­meins­fé­lagsins.

Lóa Björk skrifar at­hyglis­verða grein í Frétta­blaðið um sorgina á tímum CO­VID-19. Birtir Lóa Björk á­takan­lega sögu konu sem missti manninn sinn úr krabba­meini meðan að á sam­komu­banni stóð. Pistill Lóu Bjarkar hefst á þessum orðum:

„Mér líður eins og ég hafi verið rænd,“ er það fyrsta sem hún segir þegar við setjumst niður í sam­tals­her­berginu. Þau höfðu verið ein­stak­lega sam­rýmd, hún og ástin í lífi hennar til tuga ára, en nú var hann látinn. Henni leið eins og hún hefði verið rænd þessum litla tíma sem hún hefði getað átt með manninum sem í gegnum lífið varð smám saman helmingurinn af henni sjálfri. Hann hafði háð snarpa bar­áttu við krabba­mein og hrakað hratt síðustu vikurnar. Undir venju­legum kring­um­stæðum hefðu hún og börnin hennar setið hjá honum öllum stundum. Verið með honum á spítalanum þessar síðustu tvær vikur sem hann átti eftir ó­lifaðar. Því miður urðu hins vegar þær að­gerðir sem grípa varð til vegna Co­vid-19 veirunnar til þess að svo gat ekki orðið.“

Mikill fórnarkostnaður

Lóa Björk segir þakkar­vert hversu vel tókst til hér á landi að ná stjórn á út­breiðslu far­aldursins og enginn efist um hversu erfitt það var fyrir heil­brigðis­starfs­fólk að þurfa að tak­marka eða banna heim­sóknir fólks til ást­vina sinna.

„Að því sögðu er þó mikil­vægt að færa í orð þann fórnar­kostnað og þær til­finningar sem margir þeir sem misstu ást­vin í far­aldrinum sitja eftir með. Það er vel þekkt að í sorgar­ferlinu getur það hjálpað og haft mikla þýðingu fyrir þann sem syrgir að hafa fengið tæki­færi til að vera í nánd við ást­vin sinn vikurnar fyrir and­látið, þegar á annað borð sá að­dragandi gefst. Fyrir marga er þetta dýr­mætur tími til sam­skipta þar sem hægt er að tjá ást, væntum­þykju, þakk­læti og virðingu með eða án orða. Þú vilt vera til staðar og gera allt sem í þínu valdi stendur til að styðja við ást­vin þinn í gegnum þennan tíma. Stundum gefst líka tæki­færi til að ræða mikil­væg og praktísk mál. Þessu raskaði Co­vid-19 veiran,“ segir Lóa.

Stuðningur til staðar

Hún segir að stuðningur og nánd við fjöl­skyldu og vini sé yfir­leitt mikil­vægur þeim sem syrgir. Í því á­standi sem hér var sé lík­legt að margir sem misstu ást­vin hafi upp­lifað fé­lags­lega ein­angrun og ein­mana­leika í meira mæli í takt við þær tak­markanir sem settar voru.

„Í sorginni er eðli­legt að upp­lifa ó­líkar og erfiðar til­finningar. Þar á meðal geta verið til­finningar á borð við reiði, sektar­kennd og ein­mana­leika. Þessar til­finningar saman eða einar og sér geta oft orðið til þess að þyngja sorgina og úr­vinnslu á henni veru­lega. Það er hætt við að margir þeir sem misstu ást­vin á meðan tak­markanir vegna far­aldursins voru sem mestar séu út­settari fyrir því að upp­lifa slíkar til­finningar í sorgar­ferlinu,“ segir Lóa og bætir við að mikil­vægt sé að fólk átti sig á það geti leitað stuðnings.

Bendir hún á ráð­gjafar­þjónustu Krabba­meins­fé­lagsins sem býður þeim sem hafa misst ást­vin úr krabba­meini upp á stuðnings­við­töl án endur­gjalds og að­gang að öllum nám­skeiðum og föstum tímum sem boðið er upp á. Þá bendir hún á Sorgar­mið­stöð, sam­tök sem sinna fræðslu og ráð­gjöf til syrgj­enda og bjóða reglu­lega upp á stuðnings­hópa.

Pistil Lóu má lesa í heild sinni í Frétta­blaðinu í dag.