Lilja Rafney Magnúsdóttir, varaþingmaður Vinstri grænna, segir draumur sinn og margra annarra um einhvern samfélagsbanka sé tálsýn ein. Þetta skrifar Lilja í Fréttablaðinu í dag.
„Hvers vegna á ríkið að eiga banka og binda fjármuni sína í fjármálastofnunum sem bankarnir fengu t.d. í stöðugleikaframlaginu? Ríkið hefur engin áhrif á rekstur, vaxtastig, útlán eða almenna þjónustu eða viðskiptakjör við almenning í landinu. Fjölda bankaútibúa hefur verið lokað undanfarin ár víða um land og ríkið hefur ekkert haft um það að segja þó það hafi verið eigandi í viðkomandi bankam“ skrifar Lilja.
Hún bendir síðan á að eignarhluti ríkisins í fjármálafyrirtækjum er metinn í dag á um 354 milljarða kr.
„Ég verð að segja að ég er komin á þá skoðun að það sé hagur almennings í landinu til lengri tíma litið, að ríkið selji í skrefum allan eignarhluta sinn í þessum fjármálastofnunum þegar komin verður ný löggjöf sem tryggir að bankasýsluklúðrið endurtaki sig ekki og almenningur geti treyst því að fá sem hæst verð fyrir sinn hlut og að gegnsæi sé í fyrirrúmi í almennu útboði og hagsmunir ríkisins tryggðir með skýrum útboðsreglum og eftirliti. Við eigum að nota þessa fjármuni til að byggja upp innviðina og velferðarkerfið í landinu og greiða niður skuldir.“
„Löggjafinn hefur frá hruni verið að setja öflugra regluverk um fjármálafyrirtæki og það þarf að halda því áfram og sérstaklega að efla neytendaverndina og tryggja enn frekara gegnsæi í viðskiptakjörum og allri þjónustu við fólk og fyrirtæki og jafnræði fólks og fyrirtækja gagnvart fjármálastofnunum óháð búsetu,“ skrifar Lilja.
„Ég held að draumur margra, mín og annarra, um einhvern samfélagsbanka sé tálsýn ein, því að ríkið mun hvorki né hefur haft neitt með það að gera hvernig rekstri bankanna í þess eigu er háttað og hefur trúlega ekki möguleika á því heldur í okkar samkeppnisumhverfi. Við þurfum þetta fjármagn til innviðauppbyggingar í landinu til fjölda málaflokka, og peningunum er betur varið í framfarir og aukna velsæld fyrir fólkið í landinu, frekar en að binda þessa fjármuni í bankarekstri á vegum ríkisins sem við höfum ekkert um að segja,“ heldur Lilja áfram.
Hún bendir á að vissulega fær ríkið einhvern arð af eignarhlutum sínum en það dugi skammt.
„En gætum á móti losað okkur við stóraukinn vaxtakostnað af lánum ríkisins og komist hraðar í að styrkja alla innviði í landinu, hvort sem við nefnum samgöngur, heilbrigðiskerfið, menntakerfið eða velferð og kjör almennings almennt, óháð búsetu.“
„Látum ekki klúðrið í síðustu sölu á hlut í Íslandsbanka eyðileggja fyrir að eignarhluti ríkisins í fjármálastofnunum, 354 milljarðar í dag, nýtist frekar almenningi í landinu til framfara og til uppbyggingar í nútíðinni, þegar verkefnin allt í kringum okkur kalla á aukna fjármuni,“ skrifar Lilja að lokum.
