Lilja Dögg Alfreðsdóttir, ferðamála-, viðskipta- og menningarmálaráðherra, minnist móður sinnar, Guðnýjar Kristjánsdóttur, sem lést á aðfangadag.
Útför Guðnýjar fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík í dag og minnist Lilja, ásamt systur sinni Lindu Rós, móður sinnar í grein á Facebook-síðu sinni sem einnig er birt í Morgunblaðinu í dag.
„Elsku móðir okkar er fallin frá eftir stutt veikindi. Eftir situr mikið tómarúm en hugljúfar minningar um móður sem lagði allan sinn metnað í að veita börnum sínum og barnabörnum ást og umhyggju,“ segir í greininni.
Guðný lést á aðfangadag en sjálf var hún mikið jólabarn. „Jólin áttu að vera fullkomin, þar sem allir áttu að njóta sín og því var oft vakað langt fram á nótt til þess að leggja lokahönd á jólafötin okkar, ævintýralega fallega kjóla. Oft var þetta úr nýjasta tískublaðinu Burda, en mamma hafði mikið dálæti á hönnun og tísku. Við fengum að rölta með henni í vefnaðarvörubúðina og velja efni í kjólana og garn í peysurnar. Nokkrum dögum eða vikum síðar birtist meistaraverk.“
Guðný var alin upp á Seltjarnarnesi og var elst sex systkina. Faðir hennar lést aðeins 36 ára og segjast þær systur hafa skynjað söknuð í föðurástina fram til hinstu stundar.
„Mamma fór snemma að heima enda heimilisaðstæður erfiðar. Hún var mjög sjálfstæð, eitthvað sem skipti hana miklu máli. Hún vildi aldrei vera háð neinum og einkenndist margt af því sem hún gerði af þessari sjálfstæðisþrá. Hún þurfti að kunna allt og gat því tengt rafmagn, flísalagt, smíðað borð og mátti sjá það á verkfærasafninu hennar að þarna var konan sem gat tekið að sér flest verkefni.“
Guðný gekk í hjónaband með Alfreð Þorsteinssyni í Fríkirkjunni sumarið 1971 og hefðu þau fagnað gullbrúðkaupi í fyrrasumar. Alfreð lést í maí 2020, 76 ára að aldri. Þær systur benda á að þrátt fyrir það sem margir kynnu að halda hafi móðir þeirra verið komin í pólitíkina á undan föður þeirra.
„Þau bjuggu fyrst í Fossvoginum og síðar í Vesturberginu. Þar dvöldu þau í hálfa öld og var Breiðholtið þeim afar kært. Mamma veitti okkur þá ást og umhyggju sem engin landamæri náðu utan um. Hún var af þeirri kynslóð kvenna sem fór fyrst út á vinnumarkaðinn en jafnframt sá hún um heimilið. Eftir á að hyggja er einhver ofurhetjuljómi yfir henni, hvernig hún náði að vinna langa vinnudaga, elda dýrindismat hvert kvöld og í hjáverkum voru saumuð föt, hannaðir grímubúningar, smíðað og flísalagt.“
Guðný veiktist í sumar en barðist eins og ljón við veikindin.
„Hún ætlaði sér í gegnum þessi veikindi til að eiga fleiri góð ár með barnabörnunum, ferðast um heiminn og sitja á svölunum í nýju íbúðinni sinni yfir sumartímann með hvítvínsglas í hönd með vinum og vandamönnum.“
Baráttan hafði skilað góðum árangri en Guðný varð bráðkvödd á sjálfan aðfangadag.
„Okkar síðustu samskipti við hana voru að skipuleggja jólahaldið; rjúpurnar komnar í hús, heitreyktar anda- bringur og búið að pakka öllum gjöfunum. Hún var spennt að koma heim eftir stutta dvöl á spítalanum og sannfærð um að betri tímar væru í vændum. Missir okkar er mikill og enn meiri hjá barnabörnunum en hún lék stór hlutverk í þeirra lífi, brúaði bilið þegar við systurnar þurftum að vinna fram eftir og passaði ávallt að þeirra uppáhaldsmatur væri til staðar.“
Efst í huga systranna er þakklæti.
„Mömmu farnaðist vel í verkum sínum og var farsæl og hamingjusöm. Nú ertu sameinuð pabba að nýju í Draumalandinu elsku mamma. Við elskum þig að eilífu. Þínar dætur,
Lilja Dögg og Linda Rós.“
