Sigrún Edda Björnsdóttir leikkona segir leikhúsheiminn mjög grimman og að konur megi síður gera mistök en karlar í leikhúsinu. Hún var til viðtals í helgarblaði Fréttablaðsins í dag.
„Þrátt fyrir að það sé klisja að segja það þá finnst mér leikhúsið vera eins og stórfjölskylda,“ segir Sigrún. „Það er alltaf stuð, en oft eru átök og stundum er erfitt að vera meðlimur fjölskyldunnar, en maður finnur samt alltaf hvað hún er stútfull af ást.“
Margir hafi þó horfið úr fjölskyldunni á síðustu árum: „Það nenna ekki allir að taka þátt í þessari fjölskyldu og sumum er ekki leyft það,“ segir Sigrún. Aðrir séu í uppáhaldi og þurfi minna að hafa fyrir tilverunni. „Svo eru það þessir eins og ég sem verða uppáhalds í smá tíma og detta svona inn og út úr tísku án þess að auga sé blikkað.“
Starfsöryggi er aldrei tryggt í leikhúsinu að hennar sögn, enda vinnustaður sem þrífst á stöðugum breytingum. „Konur mega síður gera mistök en strákar á þannig stað.“ Það sé ekki aðeins raunin í leikhúsinu heldur í samfélaginu öllu. „Það hefur alltaf verið erfiðara fyrir stelpur að fá faðmlag inn í svona bransa,“ segir Sigrún.
„Ferill leikkonu mótast í takt við æviskeiðin og skiptist niður í nokkra fasa,“ segir hún. Fyrst komi hlutverk barna. „Þeim er tekið fagnandi þar sem þeim fylgir einungis gleði, engin pólitík.“ Þar á eftir komi erkitýpur sem konum hafa verið gefnar á borð við kynveruna, móðurina og tálkvendið. „Og loks tekur gamla konan við, sem hefur þar til nú ekki haft mikla rödd. Hver hefur not fyrir sextuga konu?“ spyr hún.
„Ég segi stundum að þetta sé þægilegri bransi fyrir strákana, þeir eru á þungavigtaraldri þangað til þeir deyja.“ Bitastæðum hlutverkum fyrir konur fækki hins vegar með aldrinum. „Konur eru skrifaðar út frá stöðu sinni í samfélaginu en ekki hlutverki sínu og fá því minna pláss en karlanir,” segir Sigrún, sem er elsta fastráðna leikkonan við Borgarleikhúsið.
