„Þarna rann upp fyrir mér hve normalíserað það var í læknis-hugarheimi mínum að skjóta óþægindi strax niður með lyfjum,“ segir Lára G. Sigurðardóttir læknir í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Lára skrifar þar um lyfjanotkun fólks og bendir á að lyf séu byrði fyrir líkamann þó þau geti linað þjáningar tímabundið.
„Þetta er lyfjabudda mömmu þinnar,“ sagði eiginmaður minn við son okkar þegar við vorum að pakka fyrir síðasta ferðalag. Hann var forvitinn um hvað leyndist í litlu loðnu bleiku buddunni. Af gömlum vana hef ég forgangsraðað að pakka niður kokteil af „nauðsynlegum“ lyfjum,“ segir Lára í pistli sínum.
Hún segir að þarna hafi runnið upp fyrir henni hve normalíserað það var að skjóta óþægindi niður með lyfjum.
„Þegar ég hugsa þetta nánar þá hefur þetta pilluát til lengri tíma líklega gert meira ógagn en gagn. Krankleiki sendir okkur skilaboð um að eitthvað í kroppnum sé í ólagi. Þegar ég gleypi pillu þá líður mér kannski betur tímabundið, en á kostnað þess að skoða hvaðan óþægindin koma og ráðast að rót vandans. Vissulega geta lyf linað þjáningar tímabundið eða verið lífsbjörg, en öll lyf eru byrði fyrir líkamann og geta haft fylgikvilla,“ segir Lára og nefnir dæmi um þetta:
„Sem dæmi geta bólgueyðandi lyf sem tekin eru reglulega skaðað meltingarveginn, sem kann að hindra upptöku næringarefna, valda fæðuóþoli og í versta falli ýtt undir sjálfsofnæmis- og bólgusjúkdóma. Sá sem er með bólgusjúkdóm og tekur bólgueyðandi lyf getur því endað í vítahring.“
Lára segir að í stað þess að taka bara lyf sé heillavænna að skoða hvers vegna einkenni gera vart við sig, læra að þekkja eigin líkama og hvernig hann bregst við hinum ýmsu aðstæðum.
„Þá fyrst getum við farið að taka stjórn á eigin heilsu, því enginn þekkir okkur betur en við sjálf. Síðustu árin hef ég flutt lyfjabudduna heimshorna á milli en man ekki hvenær ég opnaði hana síðast. Ég sendi nefnilega mígreni og kviðverki með fyrsta farrými á fjarlægan stað með því að taka til í venjum mínum og mataræði.“
