Lands­sam­tök for­eldra ó­sátt með for­mann Fé­lags grunn­skóla­kennara: „Tekin er af­staða með ein­hliða frá­sögn kennarans“

Samötkin Heimili og skóli – lands­sam­tök for­eldra lýsa yfir von­brigðum með mál­flutning formanns Fé­lags grunn­skóla­kennara í fjöl­miðlum vegna dóms­máls þar sem sveitar­fé­lag var dæmt til bóta vegna upp­sagnar kennara sem beitti barn of­beldi. Þetta kemur fram í til­kynningu frá sam­tökunum.

Í síðustu viku hafði grunn­skóla­kennari betur gegn Dal­víkur­byggð í Héraðs­dómi Norður­lands eystra. Málið varðaði fyrir­vara­lausan brott­rekstur kennarans úr starfi, sem átti sér ekki laga­stoð sam­kvæmt dómnum.

Kennarinn var að sjá um í­þrótta­tíma sem fór fram utan húss þegar stúlka sem átti ekki að vera í tímanum mætti á svæðið. Kennaranum fannst hún vera ó­kur­teis og bað hana um að fara af svæðinu, og hún á að hafa neitað.

Því er lýst að kennarinn settist á hækjur sér, tók um úln­lið stelpunnar og bað hana aftur um að fara í burtu. Þá á stúlkan að hafa sagt „ekki fokking snerta mig,“ og í kjöl­farið löðrungað kennarann, sem svaraði sjálfur með löðrungi.

„Tekin er af­staða með ein­hliða frá­sögn kennarans um at­burða­rásina og at­hyglinni síðan beint að hegðunar­vanda barna og á­byrgðinni varpað á for­eldra. Því miður er þetta ekki í fyrsta sinn sem þetta við­horf heyrist úr þessum ranni og er það engum til hags­bóta,“ segir í til­kynningu frá Heimili og skóla.

„Skylda for­eldra og kennara er að hafa hags­muni barna að leiðar­ljósi öðru fremur. Það er ekki væn­legt til árangurs að etja saman for­eldrum og kennurum sem eðli málsins sam­kvæmt þurfa að vinna saman að vel­ferð barna. Að benda á­sakandi á for­eldra þegar börn sýna hegðunar­frá­vik, í stað þess að komast að rót vandans og í­huga hvernig skólinn getur bætt úr, er ódýr lausn. Að af­saka kennara sem beita börn of­beldi er ó­á­sættan­legt.“

„Heimili og skóli for­dæma einnig þá á­kvörðun Kennara­sam­bandsins að upp­lýsa um hvaða sveitar­fé­lag var að ræða. Þessar upp­lýsingar komu hvergi fram í dómnum en hafa valdið hlutað­eig­andi ó­þarfa ó­þægindum og beint kast­ljósinu að ó­sekju að barni sem var ekki um­fjöllunar­efni dómsins.“