Stjórn Landssambands lögreglumanna lýsir yfir þungum áhyggjum af öryggi lögreglumanna í ljósi liðinna atburða. Þetta kemur fram í fréttatilkynningu frá stjórninni.
„Á þessa staðreynd hefur verið bent og hafa skýrslur ríkislögreglustjóra fjallað um þessi atriði sem leið að auknu öryggi í samfélaginu. Staðreyndin er sú að í dag er allt of hátt hlutfall ófaglærðra lögreglumanna við störf í útkallsliði lögreglu sem hafa hvorki heimild né hafa öðlast þjálfun til að nota öll þau tæki sem lögregla býr yfir. Hluti af útkallsliði lögreglu eru nemar sem eru skemur á veg komnir í almennri þjálfun lögreglumanna,“ segir í tilkynningunni.
„Hafa verður í huga að almennir lögreglumenn, héraðslögreglumenn og afleysingamenn eru oftast fyrsta viðbragð í útkalli á vettvang. Ótti um eigið öryggi er verulegur og þessi störf sem áður þóttu spennandi í almennri löggæslu þykja nú lítt eftirsóknarverð sökum hættueiginleika og starfsálags ásamt því sem laun eru í engu samræmi við ábyrgð og álag í starfi,“ segir þar enn fremur
Í ljósi atburða síðustu daga, vikna og jafnvel ára er brýn nauðsyn á að skipuleggja til framtíðar fjölgun lögreglumanna og hvernig best sé að viðhalda þeim fjölda, þekkingu og reynslu innan hinna ýmsu deilda lögreglu, og þá kannski sérstaklega í almennri löggæslu, því það eru lögreglumennirnir sem iðulega koma fyrstir að öllum málum.
„Þá teljum við að sú umræða sem hefur verið í fjölmiðlum um rafvarnarbúnað sem búnað í almennri löggæslu tengist ekki atburðum sl. daga en hins vegar þarf að skoða slíkan búnað gagngert til þess að tryggja öryggi lögreglumanna, en hafa ber í huga að til slíks búnaðar verður ekki gripið þegar skotvopnum er beitt.“
Þá telur LL enn fremur mikilvægt að ráðast í vinnu við greiningar á lagaumhverfi með það að markmiði að styrkja möguleika lögreglu til rannsókna þannig að lögregla hér á landi sé ekki eftirbátur og hafi yfir að ráða sambærilegum heimildum og lögregla í nágrannaríkjum, og sé þannig betur í stakk búin til að bregðast við skipulagðri glæpastarfsemi.
„Með öllu er óviðunandi að Ísland búi ekki yfir sambærilegum heimildum, t.d. til gagna- og upplýsingaskipta og nágrannalöndin, og hætta er á að Ísland sitji eftir í réttarþróun sem veikur hlekkur meðal ríkja í baráttu gegn skipulagðri brotastarfsemi, gegn netglæpum og annarri brotastarfsemi sem þrífst þvert á landamæri.“
