Ómar Ragnarsson, fjölmiðlamaður og þúsundþjalasmiður, hefur hugsað vel um heilsuna í gegnum árin. Hann rifjar upp á bloggsíðu sinni að fyrir sextán árum síðan hafi læknir ráðlagt honum að gangast undir aðgerð á hnjám. Þau væru uppslitin og skipta þyrfti um báða hnjáliði eftir áralöng hlaup á hörðu undirlagi.
Gefum Ómari orðið:
„Stutt samtal við læknir fylgir: Spurning og svar:
Hvað ef ákveðið er að bíða með aðgerðina?
Hnén eru svona eftir harkalega meðferð og hlaup á hörðu undirlagi og því máttu ekki hlaupa framar.
Þá það. En hann bannaði ekki að læðast hratt.“
Ómar segir að ein útgáfan af því að læðast hratt sé að hlaupa upp stiga. Bendir hann á að í hlaupi á láréttu lendi líkaminn í harkalegri lendingu í hverju skrefi sem leiðir í gegnum hnén. Þess vegna séu hnjáliðirnir svona illa farnir.
„En ef hlaupið er upp stiga og teknar tvær tröppur í einu, lendir líkaminn aldrei í skrefunum, því að átakið liggur í klifri án lendinga,“ segir hann og virðist hafa tileinkað sér þetta með góðum árangri. Birtir hann dæmi um frábæra æfingu sem þjálfar jafnvægi, viðbragð, snerpu, hraða, þrek og styrk svo eitthvað sé nefnt.
„Niðurstaða: 50 mínútna hraðganga með liðkunaræfingum og áreynsluæfingum í bland. Gengið rólega nokkrum sinnum rösklega upp fjórar hæðir. Staulast rólega og mjúklega niður þessar hæðir einu sinni. Síðan kemur aðalæfingin: Hlaup upp fjórar hæðir, til dæmis frá fyrst til fimmtu í kappi við skeiðklukku. Með árunum verður þetta að mælikvarða fyrir samanburð á því sem felst í þessu, tímanum í fjögurra heilla hæða hlaupi, annað hvort frá kjallara upp á fjórðu hæð eða frá fyrstu hæð upp á fimmtu hæð.“
Hann segir að fimmtán árum eftir samtalið við lækninn biðji hann um skýrslu og eigi erfitt með að trúa því að hnén hafi ekki verið skorin.
„Þetta passar við þá ályktun, sem æ fleiri læknar draga, að með stigahlaupunum sé hnéð allt styrkt og þjálfað til að styðja við og nota hina slitnu hnjáliði,“ segir Ómar.
