Kristjón Kormákur Guðjónsson, ritstjóri 24.is, segir ekkert fjölmiðlastríð í gangi milli síns miðils og Mannlífs. Sjálfur starfaði hann með Reyni Traustasyni og Trausta Hafsteinssyni á Mannlíf fyrir stuttu síðan. Nýverið fjallaði 24.is um æsifréttir Mannlífs sem unnar eru upp úr minningargreinum Morgunblaðsins, ræddu blaðamenn við ættingja manns sem lést langt fyrir aldur fram. Sögðu þeir að umfjöllun Mannlífs upp úr minningargreinum hafi valdið ættingjunum öllum mikla sorg á útfarardaginn.
Kristjón segir í grein á Facebook að fyrr á þessu ári hafi hann tekið að sér ráðgjöf og greinaskrif að ósk Reynis og Trausta. „Aðsókn tvöfaldaðist á einni viku og ég benti á að nauðsynlegt væri að styrkja miðilinn með vönduðu og vel unnu efni,“ segir hann.
„Tveir mánuðir liðu og ég tjáði Trausta að þetta væri orðið gott. Frá því ég afþakkaði starf á Mannlíf hef ég vart haft undan, svo jaðrar við að hafa eltihrelli í fullri vinnu á eftir sér (blikk-kall) að hafna vinnu á Mannlíf. Öllum tilboðum hafnað ég.“
Hann vísar svo í frétt DV um mögulegt fjölmiðlastríð. „Við blaðamann DV hefði ég sagt að ég vildi frekar vilja sýna ótal fjölskyldum virðingum, öllum þeim þolendum Mannlífs, sem hafa mátt þola að miðillinn grípi til þess örþrifaráðs að auka aðsókn með því að gera mat úr minningargreinum ungs fólks, jafnvel fólks sem fallið hafa fyrir eigin hendi,“ segir hann.
„Móðir steig fram og upplýsti í einlægu viðtali að umfjöllun um látinn son hennar hefði valdið miklum sársauka og sorg sem fjölskyldan glímir enn við mörgum mánuðum síðar. Móðir óskaði eftir að fréttin væri fjarlægð en fékk puttann.“
Vísar hann svo í yfirlýsingu frá Mannlíf þar sem fundið var að því að Trausti væri sagður Hafliðason en ekki Hafsteinsson, var talað um falsfréttir, Kristjón biður hann afsökunar á því.
„Í stað þess að biðja móður, systur og nána frænku afsökunar þegar þær segja frá sársaukanum sem umfjöllunin hafði á ættingja er hjólað í mig. Það finnst mér sorglegt,“ segir Kristjón. „Sjálfhverfan er slík að þegar þolendur Mannlífs stíga fram og opna sig um afleiðingar umfjöllunar sem átti ekkert erindi til almennings, þá gráta gerendurnir, fyllast ofboðslegri reiði og heift og vorkenna svo sjálfum sér.“
Hann segir að við virðingu við ættingja þess látna hefði hann helst kosið að tjá sig ekki: „Ég vil miklu fremur og ekkert heitar en að sjá sögu þeirra fara sem víðast.
Þeirra saga er miklu merkilegri og mikilvægari en þessi tittlingaskítur á milli mín og Reynis og Trausta.“
