Kristján Hólm Óskarsson skipstjóri er látinn, níræður að aldri. Kristján lést í Hamborg í Þýskalandi þann 6. maí síðastliðinn en hann fæddist á Siglufirði 28. júní árið 1929.
Greint er frá andláti Kristjáns í Morgunblaðinuí dag en óhætt er að segja að hann hafi átt ótrúlegan feril í siglingum. Í minningarorðum í Morgunblaðinu er bent á að Kristján hafi fengið stýrimanns- og skipstjórnarréttindi í Noregi árið 1967 og hann hafi siglt fyrir skipafélög frá Noregi, Bandaríkjunum, Kína og Japan auk þess að sigla fyrir Gaddafí Líbíuforseta og Íranskeisara.
Árið 2012 birtist athyglisvert viðtal við Kristján í DV. Þar lýsti hann ferli sínum og aðdragandanum að því þegar hann flutti til Bandaríkjanna 17 ára gamall. Þetta var vorið 1947 og Kristján sat á þaki geymsluhúss Síldarmjöls á Siglufirði, horfði út á hafið og kom auga á skip sem lá við akkeri.
„Ég hóaði í vini mína, benti á skipið og sagði: Strákar, ég fer með þessu skipi út í heim, niður til Afríku á ljónaveiðar og kem aldrei til baka,“ sagði hann í viðtalinu og úr varð að Kristján fór með skipinu og til New York. Við tók litríkur ferill þar sem siglt var um heimsins höf.
Hann fór um borð í skip í Basra í Írak í desember 1963 og Jakarta í Indónesíu í febrúar árið 1964. Í viðtalinu kom fram að borgarastyrjöld hafi verið í landinu og var legið fyrir utan höfnina í sex vikur og var lítið um mat um borð.
Í viðtalinu segir:
„Kristján fór einn daginn í land með vélstjóranum og skipstjóranum og fóru þeir á gamlan, hollenskan klúbb með grasþaki. Boðið var upp á stangir, sem líktust saltstöngum, og gæddu þremenningarnir sér á þeim. Síðar kom í ljós að um var að ræða horn af kakkalökkum sem var velt upp úr hveitiblöndu og fitu og steikt. Skipið var mjög ryðgað og einn daginn þegar um 25 múhameðstrúarmenn voru að biðja á lúgunni duttu allir niður í lest en sem betur fer slasaðist enginn.“
Kristján var sem fyrr segir skipstjóri á flutningaskipi Íranskeisara og voru hergögn; skotvopn, skriðdrekar og flugvélar meðal annars fluttar til landsins á þeim tíma. Stríðið á milli Írans og Íraks byrjaði á þessum tíma og varð Kristján vitni að hernaðarátökum.
Þá var hann skipstjóri á Eben Batuta sem var í eigu Gaddafí heitins Líbíuleiðtoga. Í viðtalinu í DV sagði Kristján skemmtilega sögu af því þegar kjöt frá Sláturfélagi Suðurlands rataði í skipið. Stýrimaðurinn hafi séð um að kaupa birgðir fyrir skipið og þurfti að slátra kjöti fyrir múhameðstrúarmenn með sérstökum hætti. Kjötið var svo stimplað.
„Það var verið að taka um borð fleiri skrokka af þessu kjöti í grisjupokum þegar við vorum í Rotterdam. Ég kíkti niður og þá voru þeir merktir SS – Sláturfélagi Suðurlands. Ég var sjálfur feginn að fá íslenskt lambakjöt. Hinir héldu að þessir stimplar væru „certificate“ – öryggi fyrir því að þetta væri kosher.“ Andinn um borð í skipinu var sérstakur að sögn Kristjáns og er honum minnisstætt hversu miklir sóðar skipverjarnir voru – þeir þvoðu sér ekki.
„Ég átti í miklu andlegu stríði að sitja með þessum sóðum. Það var agalegt. Ég segi þér alveg eins og er.“
Kristján sagði í viðtalinu að þrátt fyrir ævistarfið hafi sjórinn aldrei heillað hann sérstaklega. „Ég sagði við sjóinn að hann næði aldrei í mig. Þetta var starf og ég var yfirleitt heppinn.“
Sjálfsævisaga Kristjáns, Captain Oskarsson, kom út hér á landi árið 2006. Eftirlifandi eiginkona Kristjáns er Heidi Huls og er hún búsett í Hamborg. Þau eignuðust tvö börn. Áður var Kristján kvæntur Thurid Sverdrup og eignuðust þau tvær dætur. Í Morgunblaðinu í dag kemur fram að Kristján verði jarðsettur á Siglufirði þegar ferðatakmörkunum milli landa hefur verið aflétt.
