Kol­brún segir ref­si­gleðina við völd á Ís­landi: „Rifja upp at­vik sem gerðust fyrir mörgum árum og sýna ein­stak­linga í veru­lega slæmu ljósi“

Kol­brún Berg­þórs­dóttir blaða­maður skrifar leiðara Fréttablaðsins í dag þar sem hún segir að „það getur verið nokkuð vanda­samt að vera þokka­lega manneskja í þessum enda mis­tekst okkur það öllum ein­staka sinnum.“

„Af mis­tökum má hins vegar læra og sá lær­dómur kennir okkur flestum að engin á­stæða sé til að endur­taka vit­leysuna. Þannig gerum við á lífs­leiðinni ýmis­legt vafa­samt en sjáum venju­lega að okkur og þroskumst um leið,“ skrifar Kol­brún.

„Sumir eru þó í þeirri stöðu að þeir virðast nánast dæmdir til að endur­taka mis­tök sín. Þetta á ekki síst við um þá sem eru fastir í á­fengis- og vímu­efna­neyslu. Í slíku á­standi gerir fólk ýmis­legt sem það myndi ekki gera, væri það með sjálfu sér.“

„Svo að segja hver einasti ein­stak­lingur þekkir ein­hvern í um­hverfi sínu sem hefur verið vel á veg kominn með að eyði­leggja líf sitt og hefur um leið skapað öðrum sorg og skaða með hegðun sinni. Sumir eiga ekki aftur­kvæmt frá þessu líferni en það á alls ekki við um alla. Þegar fíkill á­kveður að snúa baki við fyrra líferni og byggja sig upp að nýju, þá streymir gleði og fegin­leiki um að­stand­endur og vini. Vondi tíminn er að baki. Eða hvað?“ spyr Kol­brún.

Hún segir að manneskja sem vill snúa baki við fyrra lífi og verða betri en hún var á sínum verstu stundum verður að mæta skilningi.

„Enda­laust er hægt að rifja upp allt það sem hún gerði þegar henni var ekki sjálf­rátt og dæma hana af hörku og miskunnar­leysi. En það er ekki sann­gjörn með­ferð á mann­eskju, sem orðin er allt önnur en hún var, að velta henni miskunnar­laust upp úr for­tíð sem var ömur­leg, bæði fyrir við­komandi og aðra. For­tíðin á ekki enda­laust að elta fólk uppi.“

„Við lifum á sér­lega ref­si­glöðum tímum þar sem tíðkað er að rifja upp at­vik sem gerðust fyrir mörgum árum og sýna ein­stak­linga í veru­lega slæmu ljósi. Lítið þýðir að benda á að við­komandi hafi þá verið á vondum stað í lífinu en langt sé síðan hann hafi áttað sig og skapað sér betra líf. Sá sem nefnir þetta er um­svifa­laust dæmdur sem skelfi­lega með­virkur, sagður vera að rétt­læta hrika­lega hegðun og fær yfir sig vænan skammt af sví­virðingum. Sú fal­lega og rétt­láta hugsun að allir eigi rétt á öðru tæki­færi í lífinu á ekki sér­lega mikið upp á pall­borðið í sam­tíma okkar. Það sama á við um fyrir­gefninguna, hún þykir líka ó­skap­lega hall­æris­leg.“

„Boð­orð dagsins er að það eigi að refsa og engu gleyma. Um leið er lítið sem ekkert rými fyrir skilning, um­burðar­lyndi og fyrir­gefningu. Í allri sinni miklu grimmd er ref­si­gleðin við völd,“ skrifar Kol­brún að lokum.