Kolbrún Bergþórsdóttir segist íleiðara Fréttablaðsins í dag ætla að halda áfram að vera maður og vera stolt af því. Það sé enda venjulega hið prýðilegasta hlutskipti.
Þar leggur hún orð í belg í umræðuna um það þegar því er sleppt að nota orðið „maður“ nema þegar það á við um karlmann.
„Það er gott til þess að vita að íslenskan eigi öfluga stuðningsmenn sem standa vörð um hana og vara við af bökun á henni. Í þessum hópi er Vala Hafstað sem nýlega skrifaði prýðisgóða, bráðskemmtilega og snarpa grein í Fréttablaðið um af bökun tungumálsins. Meðal annars tók hún dæmi um orðið „maður“ sem margir forðast nú um stundir að taka sér í munn. Orðið er nefnilega karlkyns og í samtímanum þykir það verulega afleitt, reyndar svo mjög að talin er rík ástæða til að varast notkun þess.“
Kolbrún segir að dæmi um slíkt sjáist víða. Ekki sé lengur valinn maður ársins heldur manneskja ársins. Þá sé einnig reynt að tala um fólk eða aðila en ekki maður. Einhverjir láti sér hinsvegar ekki segjast, með þáttum eins og Mannamál á Hringbraut, en ekki Aðilamál eða Manneskjumál.
Hér áður fyrr hafi verið lögð áhersla á að konur væru líka menn. Þegar Vigdís Finnbogadóttir bauð sig fram til embættis forseta Íslands hafi hún ekki sagst bjóða sig fram vegna þess að hún væri kona heldur vegna þess að hún væri maður. En nú eru breyttir tímar:
„Nú er hins vegar ríkjandi hneigð í þá átt að líta svo á að konur séu ekki menn. Þær konur sem telja sig hins vegar enn til manna hljóta að hafa fullan rétt til þess. Sú sem þetta skrifar titlar sig til dæmis sem blaðamann og ætlar ekki að gefa þann titil eftir baráttulaust enda er orðið blaðakona ekki eins hljómfagurt . Hún segir einnig oft: „Manni finnst nú … maður ætti að …“, meðan kunningjakona hennar ein, sem því miður er orðin fórnarlamb málfarsrétttrúnaðarins, passar sig vandlega á að segja: „Konu finnst nú … kona ætti að …“
