Hörður Áskelsson mun koma til með að ljúka störfum hjá Hallgrímskirkju um næstu mánaðamót en hann hefur verið kantor og organisti í Hallgrímskirkju í nærri 40 ár og stjórnaði meðal annars Mótettukór Hallgrímskirkju. Að sögn Harðar naut hann ekki stuðnings yfirvalda kirkjunnar lengur en deilur hafa staðið milli hans og kirkjunnar í nokkurn tíma.
Margir hafa lýst yfir undrun yfir brotthvarfi Harðar en þeirra á meðal er þjóðfræðingurinn Pétur Húni Björnsson sem byrjaði í Móettukórnum fyrir um það bil fimmtán árum. Í færslu hans á Facebook greinir hann frá því að Hörður hafi sent félögum Listvinafélags Hallgrímskirkju póst á laugardagskvöldinu þar sem hann greindi frá málavöxtum.
„Það var sárt og erfitt að lesa um það að Herði væri úthýst úr kirkjunni, enda var það eins og að fá tölvupóst um að tekin hefði verið ákvörðun um að ljúka blómaskeiði, bara sisona,“ skrifar Pétur í færslunni.
Að sögn Péturs var reynsla hans af kórnum dásamleg fyrir utan þegar til stóð að setja lög um staðfesta samvist samkynhneigðra en að sögn Péturs voru það hjónin Einar Karl Haraldsson og Steinunn Jóhannesdóttir, sem bæði voru nátengd söfnuðinum, sem voru andsnúin slíkri löggjöf.
„Mér er sérstaklega minnistætt þegar Steinunn hélt því fram að forsenda þess að samkynhneigðir vinir mínir mættu eiga þess kost að vera þeir sjálfir og giftast væri að hún afsalaði sér því að geta talist eiginkona mannsins síns,“ skrifar Pétur.
Í dag er Einar formaður sóknarnefndar Hallgrímskirkju og Steinunn varamaður í kjörnefnd en árið 2006 skrifuðu þau til að mynda grein í Morgunblaðinu þar sem þau héldu því fram að með því að lögleiða hjónavígslu samkynhneigðra væri verið að „sprengja upp sjálft hjónbandshugtakið.“
„Firringin og sturlunin í þessum málflutningi öllum kjarnaðist kannski í því þegar sr. María Ágústsdóttir predikaði í messu í Hallgrímskirkju einarðlega gegn þessari lagasetningu og uppskar fullkomna og algera fyrirlitningu og hunsun kórsins sem söng messuna,“ skrifar Pétur en hann segir kórfélaga hafa staðið saman og neitað að taka í hönd hennar þegar þau gengu út.
Að sögn Péturs kynntist hann fjölda fólks í kórnum og segir flesta vera góða kunningja eða kæra vini í dag. „Við deilum sameiginlegri fortíð og þeirri reynslu að hafa farið oft og ítrekað yfir urð og grjót, í gegnum storminn yfir heiðina til að klára verkefnið sem Hörður hafði sett okkur fyrir og leitt okkur í gegnum, allt til enda. Þetta eru mannraunir og þegar þær eru afstaðnar þá eru samverkamennirnir ævarandi sálufélagar.“
„Við Hörður erum vinir og höfum verið vinir síðan við töluðumst við á fyrstu kóræfingunni sem ég mætti á, enda áttuðum við okkur á því þá að hann hafði lært hjá Jakobi ömmubróður mínum í Akureyrarkirkju; römm er sú taug,“ segir Pétur enn fremur
„Þið sjáið það líklega nú þegar að við Hörður erum vinir og ég hlýt að taka málstað hans. En ég er tilbúinn að hlusta á öll mótrök og forsendur þess að hann var látinn fara, tveimur árum fyrir starfslok. Ekki í orðskrúði almannatengsla heldur hreint og beint,“ segir Pétur að lokum.
„Til Einars Karls og hans spúsu ber ég illan þokka og þó ég viti að ógrynni kratavina minna hér á FB finnist eitthvað til þeirra koma þá finnst mér þau drasl. Mannhatandi sorp. Á ég að ganga lengra?“
