Katrín sá mann liggjandi úti á miðri götu: Þá gerðist nokkuð sem lýsir Ís­lendingum vel

„Við verðum að finna leiðir fyrir segul­kraftinn til að virka inn í okkar sam­eigin­legum kerfum. Við bara verðum,“ segir Katrín Odds­dóttir lög­fræðingur og for­maður Stjórnar­skrár­fé­lagsins.

Katrín lýsti á Face­book-síðu sinni at­viki sem varð á Rauðar­ár­stíg síð­degis á laugar­dag. Katrín var að koma út úr plötu­verslun þegar hún sá mann liggjandi úti á miðri um­ferðar­götu á móti. Katrín var að tala við eigin­konu sína, Kristínu Ey­steins­dóttur, og kveðst hún hafa verið fljót að skella á þegar hún varð vör við manninn. Hljóp hún til hans en í sömu and­rá bar að tvö pör úr sitt­hvorri áttinni.

Skutust úr sitt hvorri áttinni

„Við vorum eins og járna­gnir að segli, þrjár einingar sem skutust úr sitt hvorri átt að manninum sem lá svart­klæddur á bakinu eins og af­velta járn­smiður, með hendur og fætur upp í loft. Við reyndum að reisa hann við en hann var afar þungur og valtur á fæti. Þegar hann var spurður hvort hann væri drukkinn svaraði hann: „Heldur betur!“.“

Katrín lýsir því svo að hópurinn hafi náð að draga manninn af götunni og sagði hann þá að hann byggi handan við hornið. Hann hefði verið í loka­hófi, væri ekki vanur að drekka en hefði ein­fald­lega fengið sér of mikið þennan daginn.

„Ég og maður sem ég komst seinna að að héti Hörður drógum hann á­fram. Eldri hjónin sem höfðu komið síðust að sáu um að bera níð­þunga í­þrótta­töskuna hans. Konan hans Harðar hélt á plötunni minni. Það var eins og við hefðum á­kveðið þessa verka­skiptingu á klukku­tíma­löngum skipu­lags­fundi, svo fum­laus var hún. Okkar maður var ein­kenni­lega fattur, starði beint upp í himininn á meðan við drösluðum honum á­fram, og var fyrir vikið alltaf við það að detta aftur fyrir sig. En okkur tókst þó að tosa hann alla leið í bælið að lokum.“

Katrín segir að það á­huga­verða sé að hann var alveg skýr allan tímann.

„Ég hrósaði honum fyrir skýr­mælgið þegar við vorum að labba með hann, kannski til að peppa hann að­eins upp og þá sagði hann: „Já, það er bara líkaminn sem er farinn“.“

„Svona er fólk á Ís­landi“

Katrín segir að maðurinn hafi þakkað í­trekað fyrir að­stoðina, hann hafi sagst vera múrari og gæti alveg borið sína 20 kílóa töskur sjálfur.

„Stoltur ís­lenskur steggur. En ég segi ís­lenskur því hann sagði eitt sem situr í mér þegar hann var að þakka okkur fyrir að að­stoða sig hann sagði: „Svona er fólk á Ís­landi“.“

Eftir að þau höfðu komið manninum í skjól segir Katrín að Hörður hafi sagt henni frá breskum þætti. Í honum hafi leikarar þóst hníga niður úti á götu til að kanna við­brögð fólks, en það hefði tekið ár og aldir þar til ein­hver skipti sér af.

„Vonandi verður það aldrei svo­leiðis hér, heldur höldum við á­fram að segul­magnast hvort að öðru þegar við sjáum að ein­hver er í vanda. Og vonandi sefur múrarinn vel í nótt,“ segir Katrín og bætir við að henni hafi liðið vel eftir þetta.

„Sam­kennd í verki sýnir nefni­lega að við erum öll í þessu saman - sem er gott. Svo fannst mér fal­legt hvað maðurinn sjálfur var með­vitaður um á­stand sitt í öllu þessu rugli, sem mig grunar að sé með ein­hverjum hætti rekjan­legt til Kófsins. Á­lagið sem er á fólki út af þessu á­standi verður seint mælt.“

Katrín endar þessa fal­legu sögu á þeim orðum að auð­velt sé fyrir mörg okkar að hjálpa fólki sem liggur hjálpar­vana úti á götu.

„Á sama tíma vitum við öll að stórir hópar fólks búa við við­varandi fá­tækt og erfiðar að­stæður á grund­velli þess að vera t.d. ör­yrkjar, að­fluttir eða aldraðir. Við getum ekki stormað að þeim og dregið þau í skjól, eins og hægt var að gera í dag, en ég held að okkur langi það þó lang­flestum. Við verðum að finna leiðir fyrir segul­kraftinn til að virka inn í okkar sam­eigin­legum kerfum. Við bara verðum!“