Karl Th. minnist þess þegar hann las biskupi pistilinn: „Þessi yfir­lýsing olli mis­mikilli ó­gleði meðal barna og for­eldra þeirra“

Karl Th. Birgis­son, rit­stjóri Herðu­breiðar, rifjar upp heldur skondið at­vikið í Frétta­blaðinu í dag.

„Fyrir nokkrum árum flutti ég pistil á merki­legri sjón­varps­stöð, NFS. Til­efnið var að biskupinn yfir Ís­landi, nafni minn Sigur­björns­son, hafði verið að and­skotast út í jóla­sveinana,“ skrifar Karl.

„Hann tók þar til varna fyrir einn af kapelánum sínum, séra Flóka Kristins­son, sem hafði ó­um­beðinn á­kveðið að upp­lýsa sex ára gömul börn í sókn sinni um að jóla­sveinarnir væru ekki til. Þessi yfir­lýsing olli mis­mikilli ó­gleði meðal barna og for­eldra þeirra.Ol­ræt. Við erum ýmsu vön frá kirkjunni.“

„Biskupinn af­réð hins vegar að nota messu í dóm­kirkjunni á sjálft að­fanga­dags­kvöld til þess að vara lands­menn við „blekkingum“ og hversu skað­legt væri „að rugla börn bein­línis í ríminu“.Hann var sum­sé að tala um jóla­sveinana í þessu sam­hengi. Og Grýlu. Aftur ol­ræt. Þetta var bara biskupinn,“ skrifar Karl.

Hann segir að niður­lagið í þessari vitrunar­messu biskupsins lenti þvert í kokinu á sér:

„Jóla­guð­spjallið er heilagur sann­leikur.“

„Herra Sigur­björn var betri, en nafni minn kann alveg að segja „heilagur sann­leikur“ úr altaris­stólnum svo að þungi sé í.Sko. Eitt af því fáa sem við vitum fyrir víst um hann Jésúa Jósefs­son er að hann fæddist ekki á jóla­dag. Róm­versk-kaþólska kirkjan her­tók eld­gamla, ramm­heiðna vetrar­sól­stöðu­há­tíð og gerði að sinni eigin. Það tók pre­látana ekki nema nokkrar aldir að sam­mælast um þessa dag­setningu,“ skrifar Karl.

„Hitt vitum við líka að guð­spjöllin eru mörg, stangast á í frá­sögnum af fólki og fyrir­bærum, og verður senni­lega á endanum að skilja sem þjóð­sögur skrifaðar í pólitískum til­gangi. Eftir smekk,“ bætir hann við.

Samt er engin á­stæða til að efast um að Jésúa hafi verið til, að sögn Karls.

„Sögurnar af honum eru þó svo ævin­týra­legar og mót­sagna­kenndar að Grýla og jóla­sveinarnir blikna í saman­burðinum.

Blessaður biskupinn sagði ein­mitt „ævin­týri“ þegar hann var að verja prestinn í dóm­kirkjunni á að­fanga­dag þarna fyrir nokkrum árum.

Hann notaði það orð til að lýsa sögum af jóla­sveina­fjöl­skyldunni, en minntist ekki einu orði á öll krafta­verkin sem okkar maður – Jésúa – hafði á­orkað, hvað þá að ganga á vatni eða metta þúsundir með fá­einum fiskum.Og er þá fátt upp talið.“

„Pistillinn minn á NFS er fyrir löngu horfinn út í kos­mósið og kemur aldrei aftur.Það er á­gætt. Hann var ekkert merki­legur.Í honum reyndi ég samt að vera sam­mála nafna mínum biskupnum um að það væri ekki gott að ljúga að börnum. En – það er alltaf eitt­hvert en – sitt er hvort, skrök og lygi.“

„Sögurnar af jóla­sveinunum eru vita­skuld skrök. En eins og flest skrök er það til­tölu­lega sak­laust, til þess gert að skemmta, kynda undir í­myndunar­afli, víkka sjón­deild og kveikja hugsanir. Yfir­lýsingin „Jóla­guð­spjallið er heilagur sann­leikur“ er hins vegar hel­ber lygi.Jafn­vel þótt hún sé flutt af sjálfum biskupnum í fullum skrúða í dóm­kirkjunni í Reykja­vík.“

„Vegna hennar og ótal margra annarra hindur­vitna hafa milljónir látið lífið um aldir, í of­sóknum, stríðs­rekstri og bein­línis morðum, vegna valda- og fé­græðgi kirkjunnar manna (þetta voru mestan part kallar), að við nefnum ekki mis­notuðu börnin og blessaða kyn­villingana, sem voru drepnir eins og til að nota ferðina,“ skrifar Karl.

Hann spyr svo: Hversu heilagur þarf sann­leikurinn að vera til þess að rétt­læta slíka sögu?

„En nú er sem­sagt það sem við köllum há­tíð ljóss og friðar. Sumir bæta kær­leikanum við. Á ensku heitir þessi há­tíð krists­messa, Christ­mas. Á frönsku noel, sem getur þýtt „góðar fréttir“, sprottið af bonnes nou­velles. Hugsan­lega er ekki til­viljun að nou­velle breyttist í „stutta skáld­sögu“ á öðrum tungum þegar fram liðu stundir.

Spán­verjar fara styttri leið og segja ein­fald­lega navi­dad – fæðingin – þegar þeir tala um jólin. Hjá þeim sitja ó­sannindi kirkju­sögunnar alveg ó­hreyfð. En ég nefndi há­tíð friðar og kær­leika,“ skrifar Karl

„Ég ætla ekki að leggja út af því að við notum myrkasta tíma ársins, þegar veður eru vá­lyndust og flestir hnipra sig í kuldanum, til að muna að okkur á að þykja vænt hverju um annað, hjálpa þeim sem þess eru þurfi, hver sem húð­litur þeirra er, tungu­mál eða augn­svipur. Ég tek hins vegar ó­neitan­lega eftir því að þetta gerist að­eins einu sinni á ári. Að því skrifuðu óska ég les­endum auð­vitað gleði­legra jóla. Þau voru í fyrra­dag. Og guð blessi jóla­sveinana,“ skrifar Karl að lokum.