Karl Th. lætur þing­menn heyra það: „Ó­lík­legasta fólk um­breytist þegar það tekur sæti á þingi“

„Nú hef ég unnið anzi víða, bæði á fjöl­miðlum og í frysti­húsum, og leyfi mér að full­yrða við­líka vinnu­staða­kúltúr finnst hvergi. Ekki einu sinni í leik­húsum, þar sem við­kvæmar príma­donnur eru hlut­falls­lega fleiri en alla­jafna.“

Þetta segir rit­stjóri Herðu­breiðar, Karl Th. Birgis­son, í pistli á vefnum. Þar gerir hann upp­námið sem varð á Al­þingi í gær að um­tals­efni en eins og greint var frá í gær sleit Stein­grímur J. Sig­fús­son, for­seti Al­þingis, þing­fundi í gær­morgun án þess að þing­menn gætu beint fyrir­spurnum til ráð­herra.

Fráleit skýring

Þetta vakti ekki mikla hrifningu stjórnar­and­stöðu­þing­manna en Stein­gímur sagðist hafa slitið fundi vegna þess að of margir voru inni í salnum. Þessa skýringu keyptu þing­menn stjórnar­and­stöðunnar ekki og sagði til dæmis Helgi Hrafn Gunnars­son, þing­maður Pírata, að Stein­grímur hefði gert sitt til að „láta mál ríkis­stjórnarinnar renna mjúk­lega í gegn og inn í nefnd“.

Karl segir að „fýlu­kast“ Stein­gríms á Al­þingi ætti ekki að koma neinum á ó­vart og ekki heldur við­brögð annarra þing­manna við því. Karl segir að að­eins of frá­leita skýringu að Stein­grímur hafi slitið þing­fundi til að losa ráð­herra undan ó­þægi­legum spurningum.

„Jafnvel andskotans sama“

Karl veltir því fyrir sér hvers vegna við­brögðin verða stundum eins og þau verða.

„Kannske gerist þetta vegna þess að þing­menn eru „í kast­ljósinu“ í hvert sinn sem þeir tjá sig. Kannske af því að þeir eru ó­sam­mála og þeim þykir nauð­syn­legt að sýna fram á það. Kannske af ein­hverjum ó­merki­legri hvötum. En búhú, ves­lings fólkið. Það ræður því þrátt fyrir allt sjálft hve­nær það tjáir sig, um hvað og hvernig,“ segir hann og bætir við að upp­á­koman í gær hafi hvorki verið slys né undan­tekning.

„Eitt­hvað af ofan­greindu veldur því að ó­lík­legasta fólk um­breytist þegar það tekur sæti á þingi. Það horfir á heiminn af allt öðrum sjónar­hóli en áður – eða ein­mitt úr allt öðru sæti en áður. Og sjálf­hverfan verður satt að segja á­takan­leg.“

Karl segir að ef­laust þyki þing­mönnum þessi innan­hús­s­pissu­keppni mjög mikil­væg „en mjög senni­lega er lang­flestum öðrum í sam­fé­laginu tals­vert slétt sama. Jafn­vel and­skotans sama.“

Hann segir að þarna séu þing­menn að moka upp úr prívat­pokum innan eigin veggja sem koma lífinu í landinu ekkert við. „Af mikilli inn­lifun og upp­hafinni rétt­lætis­kennd, að eigin mati. En yfir­leitt al­ger­lega merkingar­snauðri. Og við sem héldum í ein­feldni okkar að þau ættu ein­mitt að vera að fást við það sem snertir lífið í landinu.“