„Ég sakna þín strax, alveg skelfilega, en ég veit hvaða rödd það var sem kallaði á þig. Og ég veit að hún kallaði Úlli minn,“ skrifar Karl Ágút Úlfsson, leikari, leikstjóri og höfundur, sem minnist föður síns, Úlfs Ragnarssonar, sem lést í gær, jóladag.
„Hann fæddist 24. desember 1939. Á aðfangadag héldum við upp á áttatíu og tveggja ára afmælið hans og sextíu og tveggja ára brúðkaupsafmæli þeirra mömmu. Að morgni jóladags var hann farinn. Hann pabbi minn,“ skrifar Karl Ágúst í opinni færslu á Facebook.
Segir Karl Ágúst frá því að vikuna og mánuðina áður en hann dó hafi faður hans oft sagt frá því að móðir Karls Ágústs væri hjá sér. Hún hafi látist fyrir hálfu ári.
„Á aðfangadag sungum við fyrir hann afmælissönginn. Hann brosti og við kysstum hann afmælis- og kveðjukossi. Á jóladagsmorgun hefur hann enn heyrt kallað á sig. „Úlli minn. Úlli minn.““ lýsir Karl Ágúst. „Þessi rödd sem hann hafði saknað svo ákaft og hafði samt aldrei hljóðnað alveg. „Úlli minn.“ Og hann ákvað að rísa upp og ganga á hljóðið.“
Þeir Karl Ágúst og Úlfur þýddu á sínum tíma Hobbitann eftir Tolkien. Líta margir á þá þýðingu sem hina einu sönnu þýðingu bókarinnar sem var endurþýdd eftir að útgáfurétturinn hérlendis skipti um hendur.
„Ég horfi og sé hann draga á eftir sér langan slóða minninga sem aldrei hverfa, allt frá jólatrésskemmtun (og ég tveggja ára), til olíubílaaksturs (og ég fimm ára), til júdóæfinga (og ég fimmtán ára), til landsprófsins, til menntaskólans, Hobbans hugprúða, til húsbygginga, til Afríku og aftur heim, til hlátraskalla okkar á öllum tímum, (og ég á öllum mögulegum aldri) til barnabarna, til kveðskapar, til ferðalaga um Ísland og útlönd, til gönguferða, til barnabarnabarna, til alls þess sem gerir samband föður og sonar að sambandi tveggja vina. Allt þetta dregur hann á eftir sér þar sem hann gengur frá mér burt og ég stend eftir og horfi,“ skrifar Karl Ágúst.
Kveðst Karl Ágúst þakklátari föður sínum en orð fái lýst. „Ég hefði vissulega viljað hafa hann hjá mér lengur, því enn var eitt og annað sem ég hefði viljað spyrja hann um og eflaust hefði ég þurft að segja við hann ýmislegt sem enn var ósagt. Og samt - öll síðustu skiptin sem við áttum saman spjall kvaddi ég hann með orðunum „Ég elska þig, pabbi minn.“ Það er og verður það mikilvægasta sem ég vildi sagt hafa.“
