„Ertu ekki glöð að vera ættleidd?“ Þetta er spurning sem sum íslensk ættleidd börn fá að heyra. Karitas Sumati Árnadóttir og Svandís Roshni Guðmundsdóttir héldu erindi á dögunum undir þessari yfirskrift, á fundi hjá Íslenskri ættleiðingu.
„Ertu ekki glöð að vera ættleidd“? Þetta er spurning sem sum íslensk ættleidd börn fá að heyra. Karitas Sumati Árnadóttir og Svandís Roshni Guðmundsdóttir héldu erindi á dögunum undir þessari yfirskrift, á fundi hjá Íslenskri ættleiðingu.
Linda Blöndal ræðir í þættinum 21 í kvöld við Karitas og Svandísi, Kæju og Dísu. Þær eru 24 og 25 ára og báðar ættleiddar frá Kalkútta í Indlandi árið 1995, þá fárra mánaða gamlar.
Þær hafa í gegnum tíðina verið reglulega minntar á að þær séu öðruvísi í útliti, þótt í dag sjái þær í því bæði áskoranir og styrkleika. Slíkt var erfiðara þegar þær voru yngri. „Það er rosalega margt sem við höfum upplifað frá því að við vorum bara mjög litlar og á öllum aldursbilum“, segir Dísa.
Þær segja fyrrnefnda spurningu þess eðlis að það sé ómögulegt að svara henni: „Ég segi yfirleitt svona: Ja, já ...jú, jú ég er mjög þakklát en ég þekki samt ekkert annað þannig að ég veit ekki ...kannski ef ég hefði kannski bara verið áfram á barnaheimilunum og ekki verið ættleidd, þá væri ég kannski dáin“, segir Dísa en bætir samt við: „Eða kannski væri ég prinsessa“
„Við vitum það ekkert“, útskýrir Dísa. „Þetta er einmitt furðuleg spurning og þetta er eiginlega eina spurningin sem við fáum sem við kunnum ekki mikið svarið við“, bætir Kæja við.
En heldur fólk að þær séu ekki Íslendingar og hvernig birtist það þá?
„Það birtist kannski í fordómum, því miður en það er jákvætt að það séu komnir fleiri brúnir til Íslands en á sama tíma þá hefur það komið þannig fram að fólk heldur að við séum innflytjendur og við erum ekki innflytjendur, ég upplifi það persónulega sjálf að ef fólk segir við mig og gerir ráð fyrir að ég sé innflytjandi þá verð ég móðguð“, segir Kaja en ítrekar mjög mikið að hún sé ekki á móti innflytjendum heldur vilji hún bara ekki láta flokka sig í eitthvað sem hún er ekki. Undir það tekur Dísa. Þær vilja ekki láta stimpla sig fyrir eitthvað sem þær séu ekki því það sé vont.
Er verið að hæla ykkur fyrir hvað til talið góða íslensku?
„Já já, oft lent í því og mjög oft“, segja þær báðar. „Bara síðast í gær á flugvellinum segir kona við mig: „Ég bara varð að segja það við þig, voðalega talar þú góða íslensku“, rifjar Kaja upp frá flugvellinum í Leifstöð og spyr brosandi: „Hvað á maður að segja? Bara kannski: Já, þú líka. Ég segi það oftast“ og Dísa bætir við: „Og svo bara: Takk sömuleiðis“. Þær lýsa vandræðaganginum við slík atvik.
Dísa og Kæja vilja upplýsa fólk meira um sinn veruleika og munu ekki staldra hér við heldur koma sinni reynslu á framfæri.
