„Mig langaði að deyja. Ég var búin að brjóta sjálfa mig niður,“ segir Karitas Valsdóttir í átakanlegri sögu sinni sem birtist á vefnum Lokum.is.
Frásögn Karitasar er liður í árverkniherferð SÁS, samtaka áhugafólks um spilafíkn, en herferðin hefur það markmið að varpa ljósi á hversu skaðleg fíkn í spilakassa getur orðið.
Karitas þekkir spilafíkn betur en margir aðrir en nú eru liðin fjögur ár síðan hún spilaði síðast. Óhætt er að segja að líf hennar hafi tekið stakkaskiptum eftir að henni tókst að slíta sig frá spilakössunum – kössunum sem höfðu gríðarleg áhrif á líf hennar og voru nálægt því að koma henni í gröfina.
Taka völdin allt í einu
„Þetta byrjar á einu skipti þar sem maður eyðir meira en maður ætlaði. Skiptin verða fleiri og fleiri og upphæðirnar hærri og hærri. Allt í einu eru spilakassar búnir að taka völdin í lífinu þínu,“ segir Karitas sem er rúmlega þrítug. Hún missti allt vegna fíknar sinnar; hjónabandið fór í vaskinn, hún lét forræði yfir börnunum sínum frá sér og reyndi að svipta sig lífi.
Karitas er þeirrar skoðunar að áföll í æsku hafi haft sín áhrif á það að hún þróaði með sér spilafíkn.
„Spilakassar voru ákveðinn flótti. Ég hef gengið í gegnum viðbjóðslega hluti. Ég var misnotuð, mér var nauðgað, þannig að ég var mjög reið sem ungmenni. Spilakassar voru staður þar sem ég gat komist burt frá öllu. Þar sem ég þurfti ekki að hugsa um neitt, starandi á maskínu,“ segir hún og bætir við að þetta hafi gefið henni ákveðinn frið.
Misstu húsið og lifðu á matarafgöngum
Þegar Karitas var 17 ára varð hún ólétt og um leið staðráðin í að hætta að spila þegar barnið kæmi í heiminn. Barnsfaðir hennar glímdi einnig við spilafíkn.
„Ég var að vinna í eldhúsi á meðgöngunni þannig að við lifðum á matarafgöngum. Við misstum húsið okkar þegar ég var ólétt þannig að við fluttum í bílskúrinn hjá frænku minni. Ég var að drepast í bakinu, sofandi á dýnu í gluggalausum bílskúr. Þetta gerðum við svo við gætum spilað. Við þénuðum nóg til að leigja húsnæði en við tókum þessa ákvörðun og lögðum þetta á okkur til að geta spilað. Ég vann eins og brjálæðingur á þessum tíma og það er sorglegt að hugsa til þess hvað ég lagði mikið á mig fyrir eitthvað sem fór í spilakassa á tveimur dögum,“ segir Karitas í viðtalinu.
Sárt að hafa ekki heimsótt ömmu
Hún rifjar upp eina ákveðna minningu sem er henni erfið.
„Ég get aldrei fyrirgefið mér fyrir að hafa ekki heimsótt dauðvona ömmu mína á spítala. Ég hafði tvö til þrjú skipti til að heimsækja hana en ég var í spilakassa og gleymdi mér. Það var rosalega sárt. Ég missti af því að geta kvatt ömmu mína út af fjandans leik.“
Karitas tókst að hætta að spila í níu ár fljótlega eftir að hún eignaðist sitt fyrsta barn. Hún gekk í hjónaband, eignaðist tvö börn til viðbótar, en varð kærulaus eins og hún lýsir sjálf. Hún hætti að vinna í sínum málum og ekki leið á löngu þar til hún var mætt í spilasalinn á nýjan leik.
„Ég féll í fjóra til fimm mánuði og eyðilagði hjónabandið og hætti að eyða tíma með börnunum mínum. Ég reyndi að fara eins oft út í spilakassa og ég gat. Ég vissi að ég myndi tapa öllu, samt gat ég ekki hætt,“ segir hún og bætir við að vonleysi, skömm og reiði hafi leitað á hana eftir þennan tíma.
Hún reyndi að svipta sig lífi en þáverandi maðurinn hennar kom að henni.
„Ég vissi hvaða áhrif spilafíknin hafði en mér fannst ég ekki geta breytt neinu. Mig langaði bara að enda lífið. Ég er rosalega hrædd við dauðann en samt þráði ég ekkert meira þegar ég var komin á þennan stað. Ég trúði því í alvöru að það væri best fyrir alla ef ég færi,“ segir Karitas.
Allt lítur betur út í dag
Líf hennar hefur sem betur fer tekið stakkaskiptum og líður henni vel í dag. Hún er í skóla, hefur hug á að læra félagsfræði og er í góðu sambandi við börn sín. Nú þegar spilasalirnir hafa verið lokaðir vegna COVID-19 finnst henni auðveldara að halda sig frá kössunum. En hún vonar að kössunum verði alfarið lokað til frambúðar.
„Þetta er stærsta fíkn framtíðarinnar. Næsta mál á dagskrá er að loka þessum fjárans kössum. Við myndum bjarga svo mörgum. Þarna úti er fólk sem gæti átt mörg góð ár án þess að spila ef kössunum er lokað. Náð að vinna sig upp og verða hluti af fjölskyldu. Spilin taka nefnilega allt frá manni.“
Hér má lesa alla sögu Karitasar og kynna sér átakið betur.
Mynd með grein: Lokum.is/Lilja Katrín Gunnarsdóttir
