Kári Jónasson, fyrrverandi fréttamaður og ritstjóri, er gáttaður á þætti sem sýndur var á RÚV á þriðjudaginn í síðustu viku.
Um var að ræða fræðslufundinn Velferð eldri borgara sem Öldrunarráð Íslands og Landssamband eldri borgara stóðu fyrir.
Kári segir í pistli í Morgunblaðinu í dag að um hafi verið að ræða „einn lengsta sjónvarpsþátt á norðurhveli jarðar“ – þátt sem stóð yfir í rúma tvo tíma og fluttar voru einar átta framsöguræður auk þess sem fundarstjóri lagði sitt af mörkum.
„Það sem sló okkur sem höfum áhuga á þessum málaflokki var, að ekki einn einasti framsögumaður hafði það sérstaka hlutverk að fjalla um kjaramál aldraða og lítið var fjallað um húsnæðismál þeirra. Þetta eru þó þau baráttumál sem hæst ber innan þessa aldurshóps og allar þær reglur varðandi skerðingarhlutfall, jaðarskatta og tekjumörk, að ekki sé minnst á samskipti eldri borgara við Tryggingastofnun ríkisins, sem er kapítuli út af fyrir sig.“
Kári fer svo yfir það sem fjallað var um í þættinum. Þannig hafi forsætisráðherra flutt ávarp og framsögumenn talað um sín sérsvið og áhugamál. „Lítillega var komið inn á þann frumskóg sem blasir við mörgum þegar sækja á aðstoð og upplýsingar í hin opinberu kerfi, þegar eitthvað bjátar á. Margs konar sögur eru til um samskipti fólks við „kerfið“,“ segir Kári í grein sinni.
Hann saknar þess að ekki var sýnt með línuritum á skjámyndum hve eldri borgarar hafa dregist aftur úr hvað varðar lífeyri frá hinu opinbera. Þá hefði mátt minna enn og aftur á „þá hneisu“ að hækkun ellilífeyris var aðeins 3,6% um áramótin en hefði átt að vera mun hærri.
„Grái herinn virðist hafa verið bannorð í þessari löngu sjónvarpssendingu, en þessi baráttuhópur hefur vakið verðskuldaða athygli á kjörum og aðstæðum aldraðra.“
Kári segir vissulega gott að ræða um einmanaleika aldraðra, ekki síst á þessum tímum, velferðartækni heimaþjónustu, hjúkrunarheimili, húsnæðismál, hreyfingu og heilsu. „Að ekki sé minnst á rósóttar göngugrindur, því það kom fram á fundinum að konur vildu hafa þær rósóttar en ekki þessar svörtu venjulegu!“
Kári endar grein sína á þessum orðum:
„Þungamiðjan í baráttunni fyrir hagsmunum aldraðra hlýtur þó ávallt að vera að bæta kjör þeirra, og að þeir komi að samningaborðinu þar sem fjallað er um kaup og kjör, en þurfi ekki að sætta sig við það sem þeim er skammtað úr hnefa. Það er hreint og beint skammarlegt hvernig komið er fram við þennan hóp á ýmsum sviðum, þótt margt hafi reyndar færst í rétta átt.“