Jónína Brynjólfsdóttir, sem skipar 7. sætið á lista Framsóknar í Norðausturkjördæmi, átti sennilega ekki von á því þegar hún var rétt rúmlega tvítug, búsett á Laugaveginum í miðborg Reykjavíkur, að hún ætti eftir að setjast að á Egilsstöðum.
Jónína, sem er einnig varasveitarstjórnarfulltrúi í Múlaþingi, skrifaði áhugaverðan pistil sem birtist á Facebook-síðu Framsóknar í Norðausturkjördæmi á dögunum þar sem hún varpar ljósi á kosti þess að búa á landsbyggðinni.
„Ég er alin upp í Reykjavík. Ekki bara það, heldur bjó ég á Laugaveginum milli tvítugs og þrítugs, djammaði stíft og naut lífsins – enda lifum við jú bara einu sinni og ég ætlaði ekki að láta mér leiðast. Síðan gerðist það að rétt fyrir hrun að ég var að klára Háskólann á Bifröst og þá var hvergi vinnu að fá. Eftir mikla leit fann ég á endanum vinnu – eins langt frá Laugaveginum og hugsast getur. Ég fékk vinnu á Egilsstöðum,“ segir hún.
Í grein sinni segir Jónína að vinum og fjölskyldu hennar hafi fundist þetta ágæt hugmynd, en flestir þó verið á því að hún myndi ekki endast lengi úti á landi, í litlu bæjarfélagi þar sem ekkert væri um að vera.
„Það er ekki sömu sögu að segja í dag, 13 árum seinna. Nú telja flestir að ég eigi hreinlega ekki afturkvæmt í bæinn,“ segir hún og útskýrir hvers vegna.
„Við höfum það bara svo hrikalega gott. Hér búum við fjölskyldan í rúmgóðu húsnæði með garð og bílskúr, sem hefur verðgildi á við gluggalausa geymslu í Hafnarfirði. Afborganir eru þar af leiðandi minni, tekjur okkar fara því að meiri hluta í tómstundir, áhugamál, góðan og hollan mat, grill á pallinum og fjórhjól – enda vita það allir að enginn er maður með mönnum nema eiga eitthvað vélknúið dót á hjólum með stórum dekkjum til að þræða slóða upp næsta fjallgarð.“
Þá nefnir Jónína þau ómældu lífsgæði sem eru falin í því að hafa vinnuna nokkur hundruð metra frá heimilinu og íþróttahús barnanna einnig. „Okkar dýrmætasta eign er jú meiri tími og hann höfum við hér á landsbyggðinni. Við erum nær náttúrunni og við höfum meiri fjármuni til ráðstöfunar því við erum ekki eins skuldsett.“
Jónína segir að það sé ekki svo að skilja að landsbyggðin sé gallalaus, allt hafi sína kosti og galla, en þegar kostirnir vega þyngra en gallarnir taki maður þeim með æðruleysi. Í grein sinni segir Jónína að það sé okkur sem þjóð gríðarlega mikilvægt að styrkja allar byggðir hringinn í kringum landið.
Hún segir að Framsókn hafi hrint í framkvæmd mikilli uppbyggingu.
„Þar má nefna að víða um land er í fyrsta sinn í áraraðir verið að byggja nýtt húsnæði í gegnum verkefni sem Ásmundur Einar Daðason ýtti úr vör. Fyrir tilstilli Lilju Alfreðsdóttur er kominn vísir að háskólanámi í Fjarðabyggð. Vegaframkvæmdir á borð við lagningu bundins slitlags á Borgarfjarðarveg eru á lokastigi og enn meira í farvatninu fyrir þrotlausa vinnu margra undir forystu Sigurðar Inga Jóhannssonar. Þetta sýnir að Framsókn er flokkur landsbyggðarinnar og stendur við stóru orðin,“ segir hún meðal annars.
