Jónas Haraldsson lögfræðingur, sem settur var á svartan lista hjá Kínverjum á dögunum, segir að núningurinn milli hans og kínverskra stjórnvalda hafi byrjað löngu áður en hann hóf að skrifa greinar um Kína í Morgunblaðið.
Þetta er meðal þess sem kemur fram í grein sem hann skrifar í blaðið í dag. Það vakti athygli þegar greint var frá því að íslenskur ríkisborgari væri kominn á svartan lista í Kína, en það þýðir að Jónas má ekki heimsækja landið og ekki eiga í bankaviðskiptum þar.
„Fyrir stuttu varð ég þess heiðurs aðnjótandi að vera settur á svartan lista hjá Kínverska alþýðulýðveldinu, eins og einhverjir hafa vafalaust tekið eftir. Ástæðan virðist vera sú, að ég hafði skrifað nokkrar blaðagreinar í Morgunblaðið í gegnum árin, sem Kínverjunum hefur ekki líkað,“ segir Jónas sem líkir Kínverjum við smákrakka.
„Þá má líka undrast, að verið sé að klaga mig á þann hátt, sem vælandi smákrakkar myndu kannski gera: Jónas er alltaf að hrekkja okkur! Þetta eru vart sæmandi vinnubrögð fyrir stórþjóð, sem vill láta taka mark á sér. Það sem undrar mig þó mest varðandi þessa svartlistun Kínverja á mér er hversu marklaus og bitlaus hún er og skilar akkúrat engu fyrir Kínverja, þvert á það, sem hlýtur að hafa verið stefnt að. Svartlistunin hefur aðeins gert mig frægan í nokkra daga og fært mér mikinn stuðning almennings, sem örugglega hefur ekki verið ætlunin hjá kínverskum stjórnvöldum.“
Jónas kemur svo inn á athyglisverðan punkt sem varðar ákveðnar nágrannadeilur milli hans og kínverska sendiráðsins árið 2005, en sendiráðið var þá á Víðimel 29.
„Eins og áður sagði, þá voru það nokkrar blaðagreinar eftir mig, sem birtust í Morgunblaðinu á síðustu árum, sem fóru í taugarnar á Kínverjum og sú fyrsta árið 2013. Núningurinn byrjaði þó löngu fyrr eða árið 2005, þegar þeir í kínverska sendiráðinu, sem þá var á Víðimel 29, vildu fá að leggja lóð hússins undir bílastæði og láta hrófla þar upp nokkrum bílskýlum. Sem næsti nágranni kom það ekki til greina af minni hálfu.“
Jónas segist hafa sent skipulagsyfirvöldum sex blaðsíðna rökstuðning um hvers vegna það ætti ekki að gerast og var niðurstaðan sú að beiðni Kínverjanna var hafnað. Því varð ekkert af umbeðnum framkvæmdum.
„Eins og allir vita, þá vinna menn ekki alltaf, nokkuð sem gildir jafnt um Kínverja sem alla aðra í heiminum. Þá má benda á þá alkunnu staðreynd, að það er ekki magnið eða fjöldinn, sem ræður úrslitum, heldur gæðin. Því fór sem fór fyrir Kínverjunum í þessu máli.“
Grein Jónasar má lesa í heild sinni í Morgunblaðinu í dag.
