„Þó að fjölskylduvinur minn legði sig allan fram um að leiðrétta þetta, gaf sögumaður ekkert eftir og fullyrti að hann hefði þetta frá fyrstu hendi,“ segir Jóna Hrönn Bolladóttir, sóknarprestur í Vídalínskirkju, í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Þar skrifar Jóna Hrönn um kjaftasögur sem flestir, ef ekki allir, kannast við að hafa orðið fyrir barðinu á. Jóna Hrönn er þar engin undantekning eins og hún lýsir í pistli sínum.
„Um síðustu aldamót starfaði ég sem miðborgarprestur í Reykjavík. Ég er alltaf þakklát fyrir þann trúnað sem mér var sýndur þau sjö ár sem ég gegndi þessu embætti. Eitt sinn á þeim árum hringdi ágætur maður sem tengdur er mér fjölskylduböndum heldur andstuttur í mig og tjáði mér að á vinnustað hans hefði því verið haldið fram að ég væri virkur hvítvínsalki og það væri vitað að ég notaði áfengi með skjólstæðingum mínum.“
Jóna Hrönn segir að fjölskylduvinurinn hafi reynt að leiðrétta þetta en viðkomandi sagst hafa þessar upplýsingar frá fyrstu hendi.
„Öll höfum við orðið fyrir kjaftasögum og hver hefur ekki tekið þátt í að breiða slíkt út? Og enda þótt ég léti mér söguna sem slíka í léttu rúmi liggja og treysti því að sannleikurinn ræki sig sjálfur, þá varðaði hún vitaskuld starfsheiður minn og þann trúnað sem ég var háð í mínu hlutverki,“ segir Jóna Hrönn.
Hún segir að öll séum við háð trúnaði umhverfisins, alveg sama hvaða hlutverkum við gegnum í lífinu.
„Trúnaður er margþætt fyrirbæri. Sjálfur kvartaði meistarinn frá Nasaret undan því að vera sagður mathákur og vínsvelgur og ástunda vondan félagsskap. Óttinn við skandalinn situr í hverri mannssál og þörfin fyrir að yfirfæra hann á aðra býr með okkur öllum. Það er svo svalandi að finna sökudólga. Lausnin liggur þó ekki í því að við hættum að ræða hvert um annað og segja sögur af fólki. Sögur þarf að segja því þær eru mikilvægur þáttur í samfélagsvefnum,“ segir Jóna Hrönn sem bætir við að þegar við segjum sögur skulum við spyrja okkur af hvaða hvötum við tölum.
„Tala ég eins og ég geri vegna þess að ég þrái að vera hreinni en aðrir, eða tala ég til þess að koma málum á hreint? Mannorð er dýrt og brothætt fyrirbæri.“
