Jón Viðar í sjöunda himni: Nístandi augna­blik sem sitja föst í manni

Jón Viðar Jóns­son, einn helsti leik­hús­gagn­rýnandi þjóðarinnar, skellti sér í leik­hús í vikunni. Jón Viðar sá verkið Vertu úlfur þar sem Björn Thors þykir fara á kostum í leik­gerð Unnar Aspar Stefáns­dóttur. Verkið er byggt á sjálfs­ævi­sögu­legri frá­sögn Héðins Unn­steins­sonar.

„Það var sannar­lega gaman að koma aftur eftir langa mæðu í Þjóð­leik­húsið nú í vikunni. Björn Thors (Vertu úlfur) fer á kostum í þaulunninni svið­setningu sem leiðir okkur inn í heim geð­veiki (og geð­lækninga), ó­reiðu­kenndan, ógn­vekjandi en þó á stundum undar­lega fagran og heillandi; í því skyni beita leik­stjóri og aðrir list­rænir stjórn­endur gjarnan sterkum and­stæðum bjartra ljósa og allt­um­lykjandi myrkurs sem þjónar efni verksins og anda frá­bær­lega vel,“ segir Jón Viðar á Facebook-síðu sinni. Hann var, eins og margir aðrir sem hafa séð verkið, mjög hrifinn.

„Ég segi ekki að sýningin hafi ekki dottið svo­lítið niður um mið­bikið (textinn í söng Emilíu Torrini var nánast ó­skiljan­legur þar sem ég sat á fyrsta bekk) en annars hélt Björn fullum dampi með traustum tökum jafnt á per­sónu­sköpun sem (hóf­stilltu) sam­spili við á­horf­endur. Hand­ritið virtist einnig mjög vel skrifað og endirinn sér­lega á­hrifa­ríkur; þarna eru innan um augna­blik (sum nístandi) sem sitja manni föst í minni eftir að leik er lokið. Til hamingju, Þjóð­leik­hús­fólk, með þennan glæsi­lega árangur; hann skiptir okkur öll, sem leik­listinni unnum og viljum veg hennar sem mestan, sér­lega miklu máli ein­mitt nú!“

Jón Viðar nefnir einnig að á­kveðnar breytingar, löngu tíma­bærar, hafi nú verið gerðar á á­horf­enda­rými Þjóð­leik­hússins og þær séu einkar vel heppnaðar.

„Nýr þjóð­leik­hús­stjóri hefur tekið þessum salar­kynnum gott tak sem ég ætla ekki að orð­lengja um hér (geri kannski síðar). Ég stenst þó ekki mátið að nefna að upp skuli hafa verið hengd á við­eig­andi stað mynd af Indriða Wa­age, einum af leið­togum Þjóð­leik­hússins á fyrstu árum þess, en í bók minni Stjörnur og stór­veldi, sem út kom fyrir ári, benti ég á að mynd­leysið af Indriða væri ekki vansa­laust fyrir leik­húsið. Gott að brugðist hefur verið við því. Eins er vísir að bók­sölu í for­dyrinu fram­fara­skref sem fróð­legt verður að sjá hvort getur orðið til fram­búðar.“