„Óráðssíu borgaryfirvalda í Reykjavík verður að linna. Annars fer fyrir Reykjavík eins og Hameln,“ segir Jón Pétursson, aðstoðarmaður formanns Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, formanns Miðflokksins, og fulltrúi flokksins í skipulagsnefnd Mosfellsbæjar.
Jón skrifaði pistil sem birtist á Vísi í gærkvöldi sem vakið hefur nokkra athygli, en yfirskrift pistilsins er Rotturnar í Reykjavík. Þar gagnrýnir hann til að mynda hugmyndir um borgarlínu og þéttingi byggðar svo eitthvað sé nefnt.
„Í Reykjavík er rottugangur um nær alla borg í eiginlegum skilningi. Álitið er að stofninn sé stór í Þingholtum, Hlíðum og Vesturbæ en úthverfin eru að mestu rottulaus. Það sem er sérstakt við íslenska rottustofninn er að hann heldur sig að mestu í holræsakerfum Reykjavíkur. Til þess að hafa hemil á stofninum er eitrað í rösklega fimm þúsund brunna á ári. Einhverjum dýraverndunarsinna þætti slíkt ef til vill ógeðfellt en þetta er því miður skynsamlegasta leiðin til varnar rottuplágu,“ segir Jón í byrjun greinar sinnar og bætir við að við verðum helst vör við þessi nagdýr ef viðhald er ekki í lagi.
Hann segir að rétt eins og sögur Astrid Lindgren um Línu langsokk séu hugmyndir um borgarlínu óborganlegar. „Gert er ráð fyrir að 1,5 kílómetri af Miklabraut verði lögð í stokk. Fyrir alla aðra vitleysu tengt þessum hugmyndum má telja víst að heimar nagdýra og manna skarist. Það þýðir með öðrum orðum að grafa þarf upp lagnir á einu stærsta búsvæði rotta í Reykjavík. Það er sennilega ekki stærsta málið heldur sú truflun sem verður á daglegu lífi borgarbúa,“ segir hann og bætir við að þúsundir manna verði fyrir ónæði og truflun meðan á framkvæmd stendur.
Í því samhengi nefnir hann framkvæmdirnar við neðsta hluta Hverfisgötu, en framkvæmdirnar voru umdeildar og býsna tímafrekar. „Þær framkvæmdir kostuðu vænan skilding þar töpuðust þó fyrst og fremst peningar. Ónæði vegna hávaða vinnuvéla, mengunar og tafa á umferð skapa óþægindi jafnvel þjáningar hjá því fólki sem býr nálægt risa-framkvæmdarsvæðum. Í kostnaðarútreikningum fer lítið fyrir þessum neikvæðu hliðum og þetta er sérlega áberandi varðandi loftkenndar hugmyndir um Borgarlínu.“
Jón segir að flest okkar þekki þjóðsöguna um rottufangarann í Hameln, meðal annars úr Grímsævintýrum. „Þorp eitt í Þýskalandi glímdi við mikinn rottufaraldur. Til bæjaryfirvaldanna mætti maður sem sagðist geta losað bæjarbúa við pláguna gegn gjaldi. Flautuleikarinn bauðst til að lokka rotturnar úr bænum með flautuleik sínum. Hann stóð við sitt en borgarbúar neituðu að greiða samningsverðið. Til að gjalda líku líkt lokkaði flautuleikarinn öll börn bæjarins í burtu og voru þau þar með úr sögunni.“
Jón segir að Reykjavík hyggist með góðu eða illa gera eftirfarandi hluti: Koma flugvellinum úr Vatnsmýri, þétta byggð og viðhafa skort á húsnæðismarkaði sem leiðir til hærra fasteignaverðs, þvinga í gegn Borgarlínu sem enginn veit hvað mun kosta og eyðileggja vegstæði Sundabrautar. Þá ætli borgin að búa til stéttaskiptingu „þar sem efnuð elítan býr á dýrum svæðum en óbreyttur almúginn í úthverfum.“
Jón segir að þetta séu ógeðfelldar aðferðir og líkir þeim við töfraflaut í formi fagurgala um heimsmarkmið, græna framtíð og varnir gegn loftslagsvá.
„Að auki er reynt að klína í umræðuna markmiðum um lýðheilsu sem enga skoðun stenst. Einhverjir myndu flokka umræðuna um borgarlínu sem upplýsingaóreiðu. Helsta ástæða þess að skrifa áætlanir eins og viðskiptaáætlanir er að sjá hvort allir hlutir gangi upp, ekki stangist eitt á annars horn, en það er borginni fyrirmunað að gera. Enda má segja að innantómar yfirlýsingar séu það eina sem virki, því þá er ekki hægt að sjá heildarmyndina og óreiðuna. Svo verður að vera á meðan allur kostnaður liggur ekki fyrir. Óráðsíu borgaryfirvalda í Reykjavík verður að linna. Annars fer fyrir Reykjavík eins og Hameln.“
