Jón Óðinn seg­ir lít­inn minn­i­hlut­a ekki virð­ast búa yfir sam­hygð – „Af hverj­u fær hann að ráða?“

Jón Óðinn Wa­ag­e, leið­bein­and­i barn­a með hegð­un­ar­vand­a­mál og fyrr­ver­and­i júd­ó­þjálf­ar­i, eign­að­ist son með al­var­leg­an hjart­a­gall­a yfir tæp­um ald­ar­fjórð­ung­i sem þurft­i að fara er­lend­is í hjart­a­að­gerð. Son­ur hans er í dag hraust­ur og heil­brigð­ur og þakk­ar hann það af­burð­a heil­brigð­is­starfs­fólk­i. Veik­ind­i son­ar hans urðu þess vald­and­i að hann þurft­i að stand­a straum af tals­verð­um kostn­að­i og í grein sem birt­ist á vef­síð­unn­i Akur­eyr­i.net fjall­ar Jón Óðinn um það er fjár­hags­vand­ræð­i og fá­tækt koma í veg fyr­ir að fólk geti sent börn sín í í­þrótt­ir eða stað­ið und­ir kostn­að­i sem til kem­ur vegn­a heils­u­fars­vand­a­mál­a.

Þeg­ar son­ur Jóns Óðins var veik­ur kom fólk til að­stoð­ar og efnd­i til sam­skot­a og safn­að­i pen­ing fyr­ir lækn­is­kostn­að­i sem kom sér afar vel. „Ég var ekki illa stæð­ur en held­ur ekki efn­að­ur svo að þett­a var dá­lít­ill skell­ur,“ skrif­ar hann.

„Það hafa ekki all­ir efni á að send­a börn­in sín í í­þrótt­ir“, seg­ir Jón Óðinn og er hann starf­að­i sem þjálf­ar­i á Akur­eyr­i bauð hann í gegn­um fé­lags­þjón­ust­u og prest­a börn­um skjól­stæð­ing­um þeirr­a að æfa hjá sér júdó án end­ur­gjalds. „Enginn þáði það boð, samt viss­i ég um mörg börn sem lang­að­i til að koma. Á­stæð­an var sú að for­eldr­arn­ir áttu erf­itt með að send­a barn­ið sitt á þess­um for­send­um, að fá eitt­hvað frítt vegn­a að­stæðn­a sinn­a.“

Jón Óðinn rifj­ar upp er kunn­ingj­a­kon­a hans birt­i færsl­u á Fac­e­bo­ok þar sem hún skrif­að­i, „í ang­ist sinn­i“, að hún hefð­i ekki efni á ins­úl­ín­i sem er henn­i lífs­nauð­syn­legt. Fólk hafi sam­stund­is haf­ið söfn­un henn­i til hand­a og á nokkr­um mín­út­um hafð­i safn­ast nægt fjár­magn svo hún gæti orð­ið sér út um lyf. „Hún var þakk­lát en beygð yfir því að þurf­a að fara þess­a leið til að lifa“, seg­ir hann.

„Við vilj­um lang­flest hjálp­a hvort öðru, þrátt fyr­ir allt er sam­hygð okk­ur eig­in­leg. En það er erf­itt að þiggj­a. Þess vegn­a borg­um við skatt­a með glöð­u geði svo að það sé séð um þá sem eiga erf­itt, þann­ig að það fólk geti hald­ið reisn sinn­i í erf­ið­leik­um. Sjálf get­um við lent í sömu spor­um, ég þekk­i það vel. Það er auð­veld­ar­a að þiggj­a úr sjóð­um sem að mað­ur hef­ur sjálf­ur borg­að í.

En svo er það litl­i minn­i­hlut­inn sem að virð­ist ekki búa yfir þess­ar­i sam­hygð. Af hverj­u fær hann að ráða?“