„Það er deginum ljósara að hvaða manneskja sem er í þessari stöðu Elísabetar hlýtur að vera undir miklu álagi,“ segir Jón Ívar Einarsson, prófessor við læknadeild Harvard-háskóla, um mál Elísabetar Guðmundsdóttur lýtaskurðlæknis.
Jón Ívar skrifar grein í Morgunblaðið í dag undir fyrirsögninni Uppgjör kófsins. Hann segir að nú þegar farið er að hylla undir komu bóluefnis geti margir andað léttar, en það eigi þó ekki við um alla.
„Margir eiga um sárt að binda, hafa misst vinnuna, hætt í skóla eða kljást við einmanaleika, þunglyndi og kvíða. Fólk hefur líka borist á banaspjót í faraldrinum. Mér hefur blöskrað framkoma fjölmiðla, virkra í athugasemdum og kollega í garð Elísabetar Guðmundsdóttur læknis. Ég tek það fram að ég þekki hana ekki persónulega og ég er alls ekki sammála öllu sem hún hefur gert eða haldið fram,“ segir hann og bætir við að eðlilegt sé að læknar séu ósammála þegar kemur að nýjum sjúkdómi sem hefur alvarlegar heilsufarslegar og samfélagslegar afleiðingar.
„Elísabet steig í upphafi fram með hógværa umræðu um mikilvægi D-vítamíns og að hafa skóla opna fyrir ungt fólk. Hún fékk strax framan í sig mótvind sem vatt upp á sig og nú er svo komið að hún hefur misst vinnuna og lækningaleyfið og sætir lögreglurannsókn. Nú þekki ég ekki til hvers vegna hún missti vinnuna og lækningaleyfið. Það getur vel verið að fyrir því séu gildar ástæður. En það breytir því ekki að fjölmiðlar hafa tekið þátt í mannorðsmorði í beinni og meira að segja aðstoðaryfirlögregluþjónn ríkislögreglustjóra sá ástæðu til að lýsa því yfir á upplýsingafundi að Elísabet væri ekki með lækningaleyfi!“
Jón Ívar hefur sjálfur kynnst því hvernig orðræðan á það til að snúast um einstakar persónur og skoðanir þeirra. Hann segir að „vinsælasti maður landsins“ hafi reist honum „níðstöng í fjölmiðlum“ og meðal annars minnst á fjölskylduhagi hans og börn.
„Hlaust af því mikil þórðargleði hjá ákveðnum hópi lækna og öðrum sem voru mér ósammála um áherslur vegna Covid-19. Orðið á götunni hjá kollegum mínum á Íslandi er að ég hafi stimplað mig út úr læknastéttinni og ég muni e.t.v. eiga erfitt með að fá vinnu ef ég flytti heim. Því neita ég reyndar að trúa. Það er samt líka gott að stíga fram. Ég hef kynnst vönduðu fólki sem hefur kennt mér margt og víkkað sjóndeildarhringinn.“
Jón Ívar segist vera orðinn vanur að takast á við gagnrýni og lítur raunar á hana sem tækifæri til að læra eitthvað nýtt. Hvetur hann fólk sem hefur eitthvað að segja til að stíga fram og láta í sér heyra.
„Ég skil vel að fólk veigri sér við því miðað við ofangreint, en það er mjög óæskilegt þegar „groupthink“ er normið og fólki er refsað fyrir að stíga fram með skoðanir sem ganga gegn fjöldanum. Við sem samfélag þurfum að passa okkur á því að láta það ekki gerast. Annað sem ég vil hvetja til er að fólk sýni meiri háttvísi á samfélagsmiðlum og í kommentakerfum fjölmiðla. Mér finnst í raun ótrúlegt að fólk vilji koma fram undir nafni með sumt af því sem þar er látið flakka. Það eru margir ljón á bak við lyklaborðið, en gullna reglan ætti að vera sú að einungis pikka inn hluti sem þú treystir þér til að segja við manneskjuna augliti til auglitis.“
