Jón Daði: „Þegar maður fær svona fréttir gleymir maður stund og stað“

„Þegar maður fær svona fréttir gleymir maður stund og stað, maður er í sjokki, líður illa, er á­hyggju­fullur,“ segir Jón Daði Böðvars­son, lands­liðs­maður í fót­bolta.

Jón Daði og móðir hans, Ingi­björg Erna Sveins­dóttir, eru í við­tali í Ljósa­blaðinu, tíma­riti Ljóssins, endur­hæfingar- og stuðnings­mið­stöðvar fyrir fólk sem hefur fengið krabba­mein, og að­stand­endur þess.

Ingi­björg Erna greindist fyrst með krabba­mein árið 2017 eftir að hafa gengist undir rann­sóknir.

„Á­stæðan fyrir því, að ég fór í rann­sóknir var sú, að mig grunaði að það væri eitt­hvað að. Ég var búin að fá svar um að allt var í lagi, en ég var sann­færð um að svo væri ekki. Ég fór því aftur í rann­sóknir, og það tók þrjá mánuði að finna þetta út. Það reyndist erfitt að greina meinið, stað­setningin var erfið. Ég fór í segul­ómun og stungu. Í kjöl­farið var hægra brjóstið fjar­lægt með skurð­að­gerð, en ég var heppin að því leyti, að ég þurfti ekki að fara neina eftir­með­ferð.“

Jón Daði segir það hafa verið erfitt að vera langt í burtu í veikindum móður sinnar, en hann leikur sem kunnugt er sem at­vinnu­maður í Eng­landi. Biðin og ó­vissan hafi verið slæm. „Í þetta skipti, var prósessinn svo hræði­lega langur - að fá að vita, hvort þetta væri eitt­hvað, og þá hvað? Það var erfiðast, lang­erfiðast.“

Einu og hálfi ári síðar greindist Ingi­björg aftur en þá var hún stödd í heim­sókn hjá Jóni Daða og fjöl­skyldu hans. „Ég var varla lent fyrr en það var hringt frá Krabba­meins­fé­laginu og mér sagt, að nú væri ég komin með mein í vinstra brjóstið, en samt ekki það sama og hafði verið í því hægra. En það þurfti líka að fjar­lægja það vinstra.“

Jón Daði segir að það hafi verið erfitt að fá þessar fréttir.

„Þegar maður fær svona fréttir gleymir maður stund og stað, maður er í sjokki, líður illa, er á­hyggju­fullur,“ segir hann en bætir við að hann hafi allan tímann haft trú á að þetta færi vel.

Ingi­björg fór í Ljósið eftir seinni greininguna og nýtti sér alla þá þjónustu sem í boði var. „Leirinn, göngur, fræðslu­fundi, sál­fræði­þjónustu. Allt þetta hjálpaði mér mjög mikið. Jón Daði var vitni að því hvað Ljósið hjálpaði mér mikið og gerði mikið fyrir mig. Það var svo gott að koma þarna, gera skemmti­lega hluti. Það var mikil and­leg upp­bygging, hreyfing, ég nýtti mér nánast allt.“

Jón Daði segir í við­talinu að móðir hans hafi í raun komið betur út úr þessu en áður en hún greindist með krabba­meinið. And­lega heilsan hafi orðið betri og hún farið meira út fyrir þæginda­rammann. „Til­búin að prófa nýja hluti, eins og sjósund. Dag­legt amstur er ein­hvern veginn bara heil­brigðara og heil­steyptara, sem maður á auð­veldara með að líta upp til. Það er svo magnað að sjá mömmu sína bæta sig svona – and­lega og líkam­lega. Ó­trú­legt, hvað Ljósið gerði fyrir hana og hjálpaði henni.“

Við­talið við Jón Daða og Ingi­björgu Ernu má lesa í heild sinni hér.