Jón Baldvin Hannibalsson, fyrrverandi ráðherra og þingmaður, minnist góðs vinar síns í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag. Um helgina var greint frá því að Uffe Ellemann Jensen, utanríkisráðherra Danmerkur á árunum 1982 til 1993 og formaður Venstre frá 1984 til 1998 væri látinn.
Jón Baldvin og Uffe voru góðir vinir en þeir kynntust fyrst haustið 1988 á fundi utanríkisráðherra Norðuraldanna. Hann segir að strax við fyrstu kynni hafi komið á daginn að þeir Uffe ættu meira sameiginlegt við máttu búast.
„Við vorum allir sósíaldemókratar nema hann, sem var formaður flokks, sem kenndi sig við vinstrið, en var til hægri. Þetta hafði ekkert að gera með pólitík. Við áttum það bara sameiginlegt að bera takmarkað umburðarlyndi fyrir leiðindum. Því fylgdi grallaralegt skopskyn, sem þótti á köflum varla selskapshæft. Að sögn vinar míns, Stoltenbergs hins norska, missti Uffe út úr sér eftirfarandi: „Það væri nú munur fyrir okkur hin að búa við ráðríki ykkar, krataflokkanna í Norðurlandapólitíkinni, ef þið væruð ekki flestir (alls ekki þú, þó!) svona hrútleiðinlegir. Af hverju getið þið ekki verið meira eins og þessi íslenski?““
Jón Baldvin segir að svona trakteringar hafi ekki þótt við hæfi í bræðralaginu enda hafi vini hans, Stoltenberg, ekki verið skemmt.
„Þegar ég lít til baka til þessara ára, 1988-92, þegar samstarf okkar Uffes var hvað nánast, kemst ég ekki hjá því að játa að við vorum lukkunnar pamfílar. Heimurinn var að taka stakkaskiptum. Við vorum að binda enda á kalda stríðið. Fyrir hundrað milljónir Austur-Evrópubúa var loksins verið að binda enda á seinni heimsstyrjöldina. Berlínarmúrinn var rifinn niður og Þýskaland sameinað friðsamlega. Endurheimt sjálfstæði Eystrasaltsþjóðanna reyndist vera upphafið að endalokum Sovétríkjanna. Það tókust sögulegir samningar um afvopnun, samdrátt herja og brottflutning hernámsliða. Síðast en ekki síst náðust samningar um fækkun kjarnavopna og samstarf kjarnorkuvelda um að bægja frá útrýmingarhættu af þeirra völdum. Eftir hálfrar aldar kalt stríð undir hótun um allsherjar útrýmingu mannlífs á þessari jörð vaknaði von um nýja og betri tíma. Hinir lærðustu menn voru þá jafnvel svo bernskir, að þetta táknaði „endalok sögunnar“. Fram undan biði friðsæl framtíð, þar sem allir fengju notið frelsis og mannréttinda í samfélögum, sem lytu lýðræðislegri stjórn. Hversu ólýsanleg eru ekki vonbrigðin, þegar við lítum nú til baka,“ segir Jón Baldvin.
Hann segir að það sem leiddi þá saman á þessum árum hafi verið óbrigðull stuðningur þeirra sem fulltrúa smáþjóða við endurheimt sjálfstæði Eystrasaltsþjóða. Jón Baldvin rifjar svo upp frekari kynni þeirra og samstarf í gegnum árin en varpar svo ljósi á síðasta fund þeirra vina.
„Fundum okkar Bryndísar og Uffes, vinar okkar, bar seinast saman í Kaupmannahöfn fyrir fáeinum árum. Við vorum á heimleið frá Vilníus með viðkomu í okkar gömlu höfuðborg. Við létum vita af ferðum okkar, og Uffe bauð upp á „dansk julefrokost“ í Nyhavn. Það var ógleymanleg stund. Við létum gamminn geisa um hið liðna og hnakkrifumst um sitthvað í samtíðinni. En þegar ég spurði hann um danska pólitík sagði hann: „Hafðu ekki áhyggjur af henni. Það eru þegar þegar tveir fulltrúar EllemannJensens þar við völd.“ Og hló með bakföllum.“
