Jón Baldvin Hannibalsson, fyrrverandi ráðherra og sendiherra, segir að MeToo-hreyfingin hafi að einhverju leyti grafið undan trúverðugleika þeirra kvenna sem hafa orðið fyrir raunverulegu kynferðisofbeldi.
Jón Baldvin skrifar grein í Fréttablaðið í dag en tilefnið er umfjöllun Fréttablaðsins um helgina þar sem þrjár konur stigu fram og lýstu áreitni af hendi Jóns Baldvins. Konurnar, Ragna Björg Björnsdóttir, Sigurbjörg Jónasdóttir og Elísabet Sif Helgadóttir, stigu þá fram í fyrsta sinn undir nafni til að svara fullyrðingum Jóns Baldvins þess efnis að frásagnir þeirra séu uppspuni.
Jón Baldvin svarar fyrir það sem kemur fram í umfjölluninni, meðal annars að hann hafi áreitt unga stúlku undir lögaldri í Ráðherrabústaðnum við Tjarnargötu árið 1996. Jón segir meðal annars að þetta geti ekki staðist því hann hafi ekki komið inn fyrir dyr í Ráðherrabústaðnum eftir hann kvaddi utanríkisráðuneytið árið 1995.
Jón Baldvin fer svo í grein sinni yfir aðrar svokallaðar MeToo-sögur af honum sem hann segir að séu ýmist hreinn tilbúningur eða fá ekki staðist.
„Hvað stendur þá eftir? Að því er varðar meðferð staðreynda og sannleiksgildi stendur ekki eftir steinn yfir steini. En af því að ljúgvitnin koma fram undir merkjum Metoo-hreyfingarinnar hafa þau unnið málstað hreyfingarinnar óbætanlegt tjón með þessum vítaverðu vinnubrögðum. Og það sem verra er: Það er verið að grafa undan trúverðugleik þeirra kvenna, sem hafa orðið fyrir raunverulegu kynferðisofbeldi (nauðganir, heimilisofbeldi eða kúgun á vinnustöðum).“
Jón Baldvin segir að árið 2019 hafi Stígamót birt athyglisverða skýrslu þar sem birtar voru tölur um fjölda þeirra sem leituðu til samtakana árið 2018.
„Þar kom m.a. fram, að 321 kona kvaðst hafa orðið fyrir nauðgun eða nauðgunartilraun, og 127 sögðust vera þolendur sifjaspells. Með öðrum orðum: 448 konur leituðu sér hjálpar vegna grófra ofbeldisverka, sem þær höfðu orðið fyrir, að eigin sögn. Þetta náði í fréttir þann daginn. En síðan ekki söguna meir. Segir þetta ekki allt sem segja þarf um afvegaleidda fjölmiðlaumræðu? Upplognar sögur og óhróður um þekkta einstaklinga kunna að vera fín söluvara. En þegar þær reynast ekki vera á rökum reistar, er enn og aftur verið að grafa undan trúverðugleik þeirra, sem eru þolendur raunverulegs kynferðisofbeldis.“
Jón Baldvin endar grein sína á þessum orðum:
„Er svo komið málum í okkar þjóðfélagi, að við stöndum uppi varnarlaus frammi fyrir skipulagðri aðför að æru og heiðri, af hálfu fólks, sem af ýmsum ástæðum er heltekið af hatri og hefndarhug? Mínu mannorði í þetta sinn, þínu kannski á morgun.
Ætlum við virkilega að láta þetta yfir okkur ganga? Eða lifir enn vonin – þótt á veiku skari sé – um að leita megi réttlætis frammi fyrir óháðum dómstólum?“
