„Af hverju eiga skattgreiðendur að borga hraðpróf fyrir fólk sem er að fara á djammið?“
Þessari spurningu varpar Jón Magnússon, hæstaréttarlögmaður og fyrrverandi þingmaður, fram á Facebook-síðu sinni. Fjörugar umræður mynduðust undir færslunni og lögðu margir orð í belg. Virðast margir á því að fólk eigi sjálft að greiða fyrir hraðpróf, eða í það minnsta taka þátt í kostnaðinum eins og gildir um ýmis komugjöld.
Margrét Friðriksdóttir, sem komst í hann krappan í gærkvöldi, segir að hætta eigi þessum prófum strax því þau snúist um gróða og að viðhalda faraldri sem er löngu útdauður. „Nýjasta Omicron-afbrigðinu er lýst sem mjög vægu, kannski smá kvef. Þetta brjálæði er fyrir löngu komið út fyrir öll mörk.“
Spurningunni fylgdi Jón svo eftir með pistli sem hann birti á heimasíðu sinni í gær þar sem hann velti fyrir sér stöðunni í kórónuveirufaraldrinum nú þegar tæp tvö ár eru síðan veiran fór að láta á sér kræla.
„Sumir leggja til, að enn á ný verði gripið til hertra takmarkana. Í Bretlandi, sagði David Frost einn besti maður ríkisstjórnarinnar af sér og neitar að taka þátt í lokunarstefnunni lengur. Smittíðni er í hámarki. Ríkið borgar þúsundir hraðprófa um hverja helgi til að fólk geti farið í leikhús, bíó eða á djammið. Þrátt fyrir hraðprófin þá fjölgar smitum. Hvaða gildi hafa þau?,“ spyr Jón og bendir á að þjóðin sé tvíbólusett og jafnvel þríbólusett en ekkert gangi lengur. Þá standi til að bólusetja börn allt niður í fimm ára án þess að þau séu í hættu.
Jón spyr því:
„Er líklegt þegar tvær bólusetningar duga ekki til að koma í veg fyrir smit eða að fólk smitist, að sú þriðja geri gagn? Er skynsamlegt að bólusetja börn með bóluefni á tilraunastigi, sem hefur alvarlegar aukaverkanir. Af hverju að útiloka óbólusetta þegar bóluefnið hefur þá annmarka sem liggja fyrir. Ef yfirvöld teldu að bólusetningarnar virkuðu svo sem þau segja, þyrfti þá að grípa til hertra aðgerða núna?“
Veltir Jón því fyrir sér hvort hertar aðgerðir þýði ekki að stjórnvöld hafi ekki trú á bóluefnunum og hraðprófunum.
„Nýja afbrigðið Ómíkrónið æðir um veröldina og verður ekki stöðvað. Niðurstöður rannsókna sýna að um milt afbrigði er að ræða. Hvaða nauðsyn er þá að skella öllu í lás? Af hverju hefur eðlileg umræða vísindamanna um gagnsemi og gagnsleysi aðgerða og hvaða aðgerðum skuli beitt, ekki fengið að eiga sér stað? Einu leyfðu vísindin verða að fá framgang hversu órökrétt, gagnslaus og vitlaus, sem þau kunna að vera. Þetta láta hræddir úrræðalausir stjórnmálamenn yfir sig ganga. Þá er spurning hvort að einhver sambærilegur David Frost er í íslensku ríkisstjórninni ef nú á að skella í lás eins og í Bretlandi.“
