„Orðin sem við notum um fólk eru merkimiðar sem geta hlaðið stóran hóp fólks jákvæðum eða neikvæðum hugrenningatengslum. Þannig eru örorkulífeyrisþegar og aðrir af sumum nefndir bótaþegar og er þá átt við bætur almannatrygginga,“ segir Jóhanna Vigdís Guðmundsdóttir pistlahöfundur í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Í pistlinum kallar hún eftir því að kvótaeigendur verði kallaðir kvótaþegar. Bendir hún á að í orðabók sé þiggjandi „sá sem þiggur, maður á sveitarframfæri, þurfalingur“.
„Meintur veldisvöxtur örorkulífeyrisþega er mýta og í raun er leitun að þeim notendum almannatryggingakerfisins sem ekki vilja vinna launavinnu. Þeir bara geta það ekki vegna skerðinga,“ segir Jóhanna sem víkur sér að öðrum hópi þjóðfélagsþegna, hinum áðurnefndu kvótaþegum sem hún segir að séu stundum kallaðir kvótaeigendur.
„Orðið er býsna gegnsætt, í því felst að hópinn skipa eigendur nytjastofna á Íslandsmiðum. Sem er áhugavert í ljósi þess að kvótinn er samkvæmt lögum ekki í eigu þeirra sem nýta fiskinn. Nytjastofnar á Íslandsmiðum eru sameign íslensku þjóðarinnar. Kvótakerfið er stjórnkerfi sem við notum við auðlindanýtingu, sem byggir á því að ákveðið er hámark nýtingar og nýtingarréttinum síðan skipt milli nýtenda. Kerfið er góð leið til að stýra nýtingu sameiginlegra auðlinda, en í því felst ekki tilfærsla á eignarrétti til nýtenda. Úthlutun veiðiheimilda myndar hvorki eignarrétt né óafturkallanlegt forræði einstakra aðila yfir þessum auðlindum.“
Jóhanna segir að í þessu ljósi væri eðlilegra að tala um kvótaþega og veltir hún fyrir sér hversu margir kvótaþegar hvíla á hverjum skattgreiðanda.
„Við hljótum að mega taka umræðuna um það, er það ekki? Í hugtakinu kvótaþegi felst svolítil auðmýkt gagnvart forréttindunum sem felast í því að þiggja nýtingu kvóta úr sameiginlegri auðlind þjóðarinnar. Og það er gott að vera svolítið auðmjúk á jólunum.“
