„Nú þykist ég vita að einhverjum lesendum finnist sérkennilegt að lesa orðin blæðingar, túr, túrtappar og dömubindi á baksíðu Fréttablaðsins. Í því kjarnast einmitt vandinn,“ segir Jóhanna Vigdís Guðmundsdóttir í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Þar skrifar Jóhanna meðal annars um aðgang stúlkna og kvenna að tíðavörum og þá staðreynd að blæðingar virðast enn vera feimnismál víða um heim.
„Um daginn skrifaði dóttir mín ritgerð um túr og fátækt. Nánar tiltekið um aðstæður stúlkna og kvenna um allan heim sem ekki hafa aðgang að tíðavörum. Þar kemur fram að 500 milljónir kvenna og stúlkna búa við tíðafátækt, sem er skilgreind þannig að þær hafa hvorki aðgang að túrtöppum né dömubindum. Stór hluti vandamálsins felst einnig í litlu öryggi salernisaðstöðunnar, ef þær hafa aðgang að henni, og þær eru því berskjaldaðar fyrir ofbeldi,“ segir hún í pistli sínum.
Jóhanna bendir á að þrátt fyrir að næstum helmingur mannkyns hafi blæðingar, að meðaltali í fjörtíu ár, virðist þær enn vera feimnismál og víða í heiminum fylgi þeim mikil skömm.
„Bein áhrif vanþekkingar og skammar vegna blæðinga eru meðal annars að um helmingur stúlkna í Indónesíu og Úganda mæta ekki í skólann þegar þær eru á túr og missa þannig af heilum mánuði af kennslu á ári. Í Nepal, Eþíópíu og á Indlandi er skömmin svo mikil að konur eru víða sendar í blæðingakofa þar sem þær eru geymdar á meðan þær eru á túr - eða að jafna sig eftir barnsfæðingar.“
Hún segir að lokum að tíðafátækt sé líka að finna í löndunum nær okkur.
„Rúmlega 60% bandarískra stúlkna og kvenna eiga iðulega í vandræðum með að fjármagna kaup túrtappa og dömubinda. Hvernig er staðan á Íslandi? Það er kominn tími til að bjóða ókeypis tíðavörur á öllum salernum í almannarýmum – og þá sérstaklega í skólum landsins – við hliðina á klósettpappírnum.“
